Suki no Mizu (Water Of Love)

Γεια σε όλους όσους διαβάζουν αυτήν την ιστορία! Πρώτα από όλα σας ευχαριστώ που είστε εδώ, δεύτερον πριν ξεκινήσω να γράψω τα κεφάλαια θέλω να σας ενημερώσω για λίγα πράγματα... Πρώτον δεν είμαι επαγγελματίας απλά γράφω τα συναισθήματα μου και τα όνειρα μου (και τώρα σκέφτεστε: ονειροπόλα xD) δεύτερον η ιστορία η οποία γράφω βασίζεται στο anime "Fairy Tail" (τα μέροι και οι χαρακτήρες είναι ίδιοι) ωστόσο αν δεν το έχετε δει δεν τίθεται πρόβλημα διότι θα γράφω όσο πιο αναλυτικά μπορώ! Αυτά για τώρα, τα λέμε όμορφες και όμορφοι ♥

~περίληψη~

Η Renu Yamada (Renu: λουλούδι του νερού Yamada: ωκεανός) είναι ένα νεαρό κορίτσι που ταξιδεύει μόνο του στην γη από μικρή ηλικία. Έχει κάστανα μακριά μαλλιά και μεγάλα γαλάζια μάτια που όταν τα κοιτάς νιώθεις να χάνεσαι στον ωκεανό. Η Renu είναι η dragon slayer του νερού (δηλαδή την έχει μεγαλώσει ένας δράκος που της έμαθε πως να χειρίζεται την μαγεία της, το νερό) Οι περιπέτειες της ξεκινούν όταν γίνετε μέλος ενός τάγματος-ομάδας μάγων το Fairy Tail. Τι επιφυλάσσει το μέλλον της; μαγεία; φιλία; έρωτα; ...

Κεφάλαιο ένα (η αγένεια και η περιέργεια )

Οι μέρες περνάνε κλασικά και βαρετά, τίποτα διαφορετικό από την μέρα που η Mizutoko εξαφανίστηκε δεν έχει αλλάξει... (Η Mizutoko είναι ο δράκος που την μεγάλωσε) Από πόλη σε πόλη και από χωρίο σε χωρίο είναι πολύ μοναχικά. Εκείνη την μέρα ξύπνησα κλασικά μάζεψα τα πράγματα από το δάσος όπου έμενα και συνέχισα το ατελείωτο ταξίδι μου. Σταμάτησα στην πόλη για να αγοράσω τα κατάλληλα τρόφιμα για να επιβιώσω. Μπαίνοντας το μαγαζί κοιτούσα τις τιμές τον τροφίμων και συνειδητοποίησα πως δεν είχα αρκετά χρήματα για να αγοράσω κάτι, κοίταξα κάτω λυπημένη. Ετοιμαζόμουν να φύγω μα ένιωσα ένα χέρι να με τραβάει. "Ει μικρή, οικονομικά προβλήματα;" ακούστηκε μια χοντρή φωνή. Κοίταξα πάνω και είδα έναν μεγάλο τύπο ντυμένο στα μαύρα με μακρύ μαύρο μαλλί και piercing στο πρόσωπο. Καθόμουν και τον κοιτούσα με το στόμα μου ανοιχτό. "Geehee!" είπε και χαμογέλασε. Αμέσως μετά προσφέρθηκε να μου αγοράσει εκείνος φαγητό. Καθίσαμε σε ένα παγκάκι για να ηρεμήσουμε, είχα μείνει έκπληκτη που ένα άτομο τόσο τρομαχτικό στο πρόσωπο μπορεί να είναι τόσο ευγενικό στην καρδιά Ακόμα ήταν περίεργο, είχα συνηθίσει τους άλλους να με κακομεταχειρίζονται. "Λοιπόν δεν μου είπες ακόμα το όνομα σού" είπε χαμογελώντας "R-Renu, Renu Yamada" είπα λίγο τρομαγμένη. "Χεεε! Νομίζω το όνομα σου ταιριάζει με τα μάτια σου! Είμαι ο Gajeel Redfox" είπε. Συνεχίσαμε να μιλάμε μέχρι το βράδυ τότε που έπρεπε να φύγει. Ήξερα πως δεν θα είναι το ίδιο όπως πριν. Ήξερα πως θα νιώθω περισσότερο μοναξιά. Αυτός πήρε τον δρόμο του σηκώνοντας το χέρι του και κουνώντας το δεξιά και αριστερά, "θα τα ξανά πούμε, μικρή" είπε χαρούμενος κλείνοντας το ένα του μάτι. Γύρισα και πήρα τον δρόμο μου.

~4 χρόνια μετά~

      Σηκώθηκα από το άβολο χώμα, κοιμόμουν κάτω από ένα δέντρο, το πρωί είχε έρθει όπως κάθε άλλη μέρα. χασμουρήθηκα και ξεσκόνισα τα ρούχα μου. Μάζεψα τα πράγματα μου έτοιμη να φύγω. Σήμερα θα ήταν η μέρα που θα πήγαινα ξανά σε μια μεγάλη πόλη, καθ' οδόν ευχόμουν να γνωρίσω νέα άτομα. Είχα καιρό να μιλήσω με άλλα άτομα και το μόνο που έμενε στις σκέψεις μου ήταν πρόσωπα, πρόσωπα χωρίς ονόματα μόνο αναμνήσεις από άτομα που δύσκολα θυμάμαι. Προχωρώντας στους δρόμους σταμάτησα σε μια πινακίδα διαβάζοντας το όνομα τις πόλης "M-Magnolia ε;" ψιθύρισα. 

       Σηκώνοντας το κεφάλι μου είδα τέσσερα άτομα περίεργα στο ντύσιμο να περπατάνε από μπροστά μου. Σίγουρα έκλεψαν την προσοχή μου. Μιλούσαν για μια ομάδα μάγων, το fairy tail. Είχα ακούσει πολλά πράγματα για αυτές τις ομάδες μάγων. "Oo..εμ.." ακούστηκε μια βαριά φωνή "Τι είναι Natsu;" ακούστηκε μια γυναικεία λεπτή φωνή "τίποτα απλά παρατήρησα μια κοπέλα να μας κοιτάει περίεργα..." Φίλε! σκέφτηκα, με πλησίασαν απειλητικά. "Γεια!" είπε μια κοπέλα με κοντά ξανθά μαλλιά και καμπυλωτό σώμα "αμ...εμ..." ανταποκρίθηκα ντροπαλά. Το αγόρι με τα περίεργα ροζ μαλλιά με πλησίασε... πολύ! Ίσα-ίσα που μπορούσα να αναπνεύσω. Προσπαθούσα να πάω το κεφάλι μου όσο πιο πίσω μπορούσα ενώ εκείνος με κοιτούσε με περίεργο βλέμμα, προσπαθώντας να με μυρίσει. Τι στο καλό υποτίθεται πως κάνει!; σκέφτηκα.

       "Natsu κόφ'το!" ακούστηκε ξανά η ξανθιά κοπέλα. Δεν ήμουν σίγουρη για το τι είχε συμβεί, το μόνο σίγουρο ήταν πως το περίεργο αγόρι το έλεγαν Natsu. "συγγνώμη για αυτόν, τα κάνει κάτι τέτοια. Είμαι η Lucy! Απλά παρατηρήσαμε πως μας κοιτούσες, οπότε... μπορούμε να σε βοηθήσουμε σε κάτι;" ανταποκρίθηκε ευγενικά. "Ο-όχι συγγνώμη δεν ήταν τίποτα!" είπα και προσπάθησα να φύγω.        "Περίμενε!" άκουσα μια φωνή να με φωνάζει από πίσω μου. Γύρισα και είδα το περίεργο αγόρι ονόματι Natsu να με κοιτάει περίεργα. "Ποιο είναι το όνομα σου" ρώτησε, μου φάνηκε ποιο αγενής από πριν. "Yamada Renu" απάντησα λίγο ενοχλημένη. συνέχισε να με κοιτάει περίεργα. Γύρισα από την άλλη προσπαθώντας να φύγω μέχρι που η φωνή του ξανά ακούστηκε. "Μυρίζω κάτι περίεργο πάνω σου!" είπε, σταμάτησα και γύρισα ξανά από την άλλη "Aye! και η μύτη του Natsu ποτέ δεν κάνει λάθος" ακούστηκε μια λεπτή φωνή, ήταν μια ιπτάμενη μπλε γάτα με άσπρα φτερά, ξαφνιασμένη έκανα ένα βήμα πίσω.

      "Από που είσαι; Η μάλλον, χρησιμοποιείς μαγεία και αν ναι ποια είναι αυτή" ρώτησε και ξανά ρώτησε, όσο πήγαινε και γινόταν πιο αγενής. "Δεν είμαι υποχρεωμένη να σου απαντήσω σε όλες αυτές τις χαζές ερωτήσεις!" φώναξα, ήμουν στα όρια μου, γύρισα και έτρεξα προς άλλη κατεύθυνση. Τσς, αν είναι δυνατόν! ποιοι υποτίθεται πως είναι αυτοί και γιατί μου έκαναν τέτοιες ερωτήσεις!; σκέφτηκα.

Κεφάλαιο δυο (μπορώ να αλλάξω το μέλλον μου)

      Καθώς κάθισα κάτω από ένα μεγάλο δέντρο μέσα στο δάσος για να ηρεμήσω αποφάσισα πως θα κάτσω ακόμα μια μέρα στο ίδιο δάσος, για κάποιο λόγο ένιωθα πως έπρεπε να μείνω. Ο ήλιος έδυσε και το μεγάλο φεγγάρι ξεπρόβαλε στον ουρανό. ξάπλωσα κάτω από ένα δέντρο και κοιμήθηκα.

      Mizutoko!; Μizutoko;!!! φώναζα όσο ποιο δυνατά μπορούσα, ενώ την έβλεπα να με παίζει και να με γαργαλάει ξαφνικά είδα μια τεράστια τρυπά και αυτή να πέφτει μέσα ενώ εγώ να αιωρούμαι. Αμέσως μετά από το μαύρο που μπορούσα μόνο να δω ακούστηκαν φωνές, χαρούμενες φωνές και σιγά σιγά το μαύρο έφευγε και είδα πρόσωπα κάπως γνωστά να εμφανίζονται. Πρόσωπα που ήμουν σίγουρη πως είχα ξανά δει, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος ήταν. Και πάλι από το πουθενά μια τεράστια τρύπα εμφανίστηκε και βύθισε αυτά τα ευτυχισμένα πρόσωπα που τώρα οι φωνές τους είχαν μετατραπεί σε δυνατές φωνές. Έδειχνα βαθιά πληγωμένη και μια φωνή έδειχνε να βγαίνει από την καρδιά μου μα χωρίς ήχο. 

     Ξύπνησα το άλλο πρωί με δάκρυα στα μάτια. Ήταν απλά ένας εφιάλτης. Για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να θυμηθώ τα πρόσωπα τον ατόμων που είδα στο όνειρο μου. Καθόμουν κάτω από το δέντρο προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε στο όνειρο μου μέχρι που άκουσα φωνές παρόμοιες με αυτές του ονείρου μου λίγο πιο δίπλα από το σημείο που καθόμουν. Γύρισα το κεφάλι μου και πετάχτηκα όρθια, πλησίασα το σημείο που ακουγόταν οι φωνές. Είδα ένα τεράστιο τέρας να επιτίθεται σε μια ομάδα ανθρώπων. Χωρίς δεύτερη σκέψη πήδηξα επάνω, "Suirō no hōkō!" είπα με μια δυνατή φωνή και νερό βγήκε από το στόμα μου με μεγάλη πίεση,(το "Suirō no hōkō (roar of water dragon)" είναι μια κίνηση που μόνο ένας dragon slayer μπορεί να κάνει), το τέρας έπεσε κάτω και εγώ γύρισα για να δω ποιοι ήταν αυτοί που δεχόντουσαν την επίθεση. "Αχ σε ευχαριστούμε πολ-" ακούστηκε μια γυναικεία φωνή, σταμάτησε τις ευχαριστίες της όταν σήκωσε το κεφάλι τις και κοίταξε το πρόσωπο μου. Είχε μείνει έκπληκτη που με έβλεπε πάλι. "Για μισό! Αυτό δεν είναι το κορίτσι που είδαμε εχθές;" ακούστηκε μια άλλη γυναικεία φωνή που έβγαινε από μια πανέμορφη κοπέλα με μακριά κόκκινα μαλλιά, "Ναι αυτή είναι." ακούστηκε μια άλλη αντρική φωνή από έναν μισόγυμνο άντρα. Για λίγα λεπτά έμεινα κοιτώντας τους με το στόμα ανοιχτό. Πως περιμένετε να αντιδράσω βλέποντας μια ξανθιά με μεγάλο στήθος και καλλίγραμμο σώμα και μαγικά κλειδιά, μια κοπέλα με κατακόκκινα μαλλιά σε πανοπλία, έναν μαυρομάλλη τύπο που φορούσε μόνο παντελόνι, μια ιπτάμενη μπλε γάτα με φτερά που μπορούσε να μιλήσει και έναν ακόμα ποιο περίεργο τύπο με ροζ μαλλιά και μια μπάλα φωτιάς στο χέρι!; "χα! το ήξερα πως μύριζα κάτι πάνω σου! Είσαι Dragon slayer" είπε ο ροζομάλλης τύπος με ένα ειρωνικό χαμόγελο. Τον κοίταξα με μισό μάτι και γύρισα την πλάτη για να φύγω. "Περίμενε! Συγγνώμη για εχτές και ευχαριστούμε για σήμερα, θες να έρθεις μαζί μας; είμαστε από το Fairy Tail!" γύρισα και τους κοίταξα, για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησα "μμ-χμμ... παρακαλώ, ένταξη θα έρθω. Θα είναι μια ωραία εμπειρία" ανταποκρίθηκα κάνοντας τον εαυτό μου να φαίνεται αδιάφορος για το θέμα παρόλο που από μέσα μου πέθαινα από περιέργεια.

Κεφάλαιο τρία (Fairy Tail)

      "Είμαι η Erza Scarlet!" μίλησε η κοκκινομάλλα κοπέλα που περπατούσε σοβαρά και καμαρωτά. "Αυτός είναι ο Gray" είπε και έδειξε το αγόρι με τα μαύρα μαλλιά. Αυτός κατευθείαν γύρισε και με κοίταξε κούνησε το χέρι του σαν να με χαιρετάει. Προχωρούσαμε προς το Fairy Tail χωρίς να μιλάμε. Ήταν λίγο αμήχανα να πω την αλήθεια. Προχωρώντας κοιτούσα κάτω, σήκωσα για λίγο το κεφάλι μου και είδα τον Natsu να με κοιτάει. Γύρισα το κεφάλι μου ξανά κάτω μόλις το παρατήρησα. "Οπότε είσαι και εσύ dragon slayer;" είπε ο Natsu σοβαρός. "Υποθέτω πως ναι...Μισό! μισό! τι εννοείς και εγώ; ποιος άλλος είναι;" είπα λίγο ξαφνιασμένη. "Εγώ,της φωτιάς, και ακόμα τρις από το Fairy Tail" είπε ήρεμος. Εγώ κοιτούσα ξαφνιασμένη "Δεν έχω ξανά δει τόσους dragon slayer μαζεμένους σε ένα μέρος. Βασικά δεν έχω γνωρίσει πόλους... Μόνο έναν που δυστυχώς δεν έμεινα αρκετό καιρό μαζί του" είπα, μετά από αυτό δεν μιλούσε κανένας. Γέλασα λίγο μετά από μερικά λεπτά. "Τι είναι τόσο αστείο;" ρώτησε o Natsu, "Τίποτα, είναι ότι είμαστε φυσικά αντίθετα, εννοώ εσύ dragon slayer της φωτιάς ενώ εγώ dragon slayer του νερού... Είναι λίγο περίεργο..." απάντησα με ελάχιστο ειρωνικό ύφος, "χμμ... δεν το είχα σκεφτεί έτσι!" απάντησε. Σταματήσαμε μπροστά από ένα μεγάλο κτήριο που πάνω σε ένα μεγάλο πανί έγραφε "Fairy tail". Φτάσαμε! σκέφτηκα.

       Άνοιξαν την πόρτα ενώ εγώ έμεινα στην είσοδο με το στόμα και τα μάτια μου ορθάνοιχτα "γυρίσαμε!"  Είπαν όλοι μαζί μόλις μπήκαν μέσα. "Καλωσορίσατε!" ακούστηκε μια γλυκιά φωνή από μια πανέμορφη κοπέλα με μακριά άσπρα μαλλιά, θα έλεγε κανείς πως είναι άγγελος, εγώ έκπληκτη έμεινα να κοιτάω το μεγάλο κτίριο με όλα τα τραπέζια, το bar, τον δεύτερο όροφο και όλα αυτά τα μαγευτικά πράγματα που δεν είχα ξανά δει. "Οοο! Για δες, βλέπω φέρατε καινούριο μέλος!" Είπε η άγγελος, εεε κοπέλα, είπε και με κοιτούσε, εγώ την κοίταξα στα μάτια και χαμογέλασα. "Είμαι η Mirajane μπορείς να με φωνάζεις Mira" είπε χαμογελαστή! "Είμαι η Renu Yamada" απάντησα, την κοιτούσα για κάμποση ώρα μέχρι που άκουσα την φωνή της Lucy να με καλεί στο τραπέζι που καθόταν αυτή και οι περίεργοι φίλοι τις. Μόνο που μαζί τους καθόταν και άλλα άτομα. Κάθισα δίπλα από τον Natsu που καθόταν δίπλα από ένα κοριτσάκι με μακριά μπλε μαλλιά και απέναντι μας καθόταν η Lucy με την Erza και μια άλλη κοπέλα με μπλε κοντά μαλλιά. "Renu από εδώ η Wendy, Wendy από εδώ η Renu" είπε η Lucy συστήνοντας μας "Γ-γεια...σου Renu-chan" είπε ντροπαλά το κοριτσάκι και εγώ τις χαμογέλασα. " Αυτή είναι μια από τους dragon slayers που σου ανέφερα προηγούμενος. Το στοιχείο τις είναι ο αέρας" είπε ο Nastsu. "Χαίρομαι που σε γνωρίζω Wendy" απάντησα "Και που είναι ο τρίτος dragon slayer;" τον ρώτησα. Εκείνος έδειχνε να παρατηρεί κάτι από πίσω μου και εγώ δεν έδωσα σημασία. "Gajeel γιατί μας κοιτάς έτσι;" ρώτησε η Lucy. Όταν άκουσα αυτό το όνομα πετάχτηκα από την θέση μου και γύρισα να δω ποιος ήταν πίσω μου. Έμεινα με τα μάτια μου ορθάνοιχτα όταν είδα πως ο παλιός μου φίλος με κοιτούσε. Ήταν ακριβώς μπροστά μου, έπεσα στην αγκαλιά του και εκείνος με αγκάλιασε πίσω "Ga-Gajeel!!!" είπα ενθουσιασμένη και με δάκρυα στα μάτια. Ποτέ δεν πίστευα πως θα ξανά έβλεπα ένα από τα λίγα άτομα που πέρασαν από την ζωή μου. "Δεν το πιστεύω" είπα και κάθισα ξανά στην θέση μου και αυτός κάθισε απέναντι. "Γνωρίζεστε;" είπε η Lucy. "Το μικρό από εδώ και εγώ είχαμε γνωριστεί πιο παλιά" είπε με μια χοντρή φωνή και με τα χέρια σταυρωμένα ο Gajeel. Τον κοίταξα περίεργα. Η Mira έφτασε στο τραπέζι μας με ένα δίσκο στο χέρι και ποτά επάνω του. "Οο... Renu-chan! δεν θα γίνεις μέλος τις ομάδας; ο Master σε περιμένει!" είπε ξαφνικά και με κοίταξε χαρούμενη.

Κεφάλαιο τέσσερα ( τι έχω να χάσω;)

       Κοίταξα με τα μάτια μου ορθάνοιχτα. Δεν είχα σκεφτεί να γίνω μέλος, νόμιζα πως ήμουν εκεί μόνο για επίσκεψη και τίποτα άλλο. "Αμμ... δεν είμαι σίγουρη για αυτό. Εννοώ επιτρέπεται να γίνω μέλος;" είπα λίγο ντροπαλά. "Φυσικά και επιτρέπεται, είσαι ευπρόσδεκτη εδώ!" είπε η Mira. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν απάντησα, "Γίνε μέλος! Θα έχει πλάκα!" άκουσα την Lucy να λέει ενθουσιασμένη. Όλη μου την ζωή ταξίδευα μόνη χωρίς κάποιον να μιλάω, ήταν όλα τόσο μοναχικά. Έχω μια ευκαιρία να γνωρίσω νέους ανθρώπους. Δεν θα την αφήσω έτσι, σκέφτηκα. "Ένταξη! είναι μια νέα αρχή σωστά;" ρώτησα χωρίς να πάρω απάντηση. "Ο master Macarov κάθεται στο μπαρ! μπορείς να πας να του μιλήσεις" ( Ο master Macarov ήταν ο αρχηγός του Fairy Tail, έμπειρος και απίστευτα ισχυρός μάγος). Προχώρησα προς το μπαρ ψάχνοντας να βρω έναν γεροδεμένο τύπο με φανταχτερό κουστούμι (έτσι νόμιζα πως θα είναι τουλάχιστον), στάθηκα μπροστά από το μπαρ και δεν έβρισκα κανέναν άντρα με τέτοιου είδους κουστούμι.

       "Εδώ κάτω" άκουσα μια γέρικη φωνή, έσκυψα το κεφάλι μου και είδα έναν κοντό παππούλη με απλά ρούχα να με κοιτάει χαρούμενος. ξαφνιασμένη, έμεινα να τον κοιτάω. "Βλέπω ένα νέο μέλος ήρθε να μας συστηθεί" είπε πιο σοβαρά από πριν. "αμμ, ναι..." είπα λίγο ειρωνικά κοιτάζοντας τον. "Λοιπόν;" είπε. Μπορώ να πω πως δεν έχω ξανά βρεθεί σε τόσο αμήχανη στιγμή. "Είμαι η Renu Yamada, Dragon slayer του νερού." Είπα γρήγορα χωρίς να πάρω αναπνοή. "Aαα, κατάλαβα, Mira μπορείς να φέρεις την στάμπα σε παρακαλώ;" είπε χαρούμενος. Κάθε μέλος μιας μαγικής ομάδας έχει το δικό του προσωπικό τατουάζ σε διαφορετικό μέρος του σώματος και με διαφορετικά χρώματα και με το προσωπικό σχέδιο της ομάδας. "Που θες να το έχεις και τι χρώμα;" με ρώτησε γλυκά η Mira. "Εμμ..." σκέφτηκα για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά από λίγο, σήκωσα το κεφάλι μου σαν μια νέα ιδέα να μου μπήκε στο μυαλό. Με το δεξί μου χέρι έδειξα το κάτω αριστερό μέρος του στομαχιού μου. "Εδώ σε χρώμα βαθύ μπλε, όπως τα μάτια μου!" Είπα χαρούμενη. Ήθελα να είναι στο αριστερό κάτω μέρος  του στομαχιού μου διότι φοράω συχνά μπλούζες πιο κοντές από εκείνο το σημείο και ήθελα να φαίνεται! Έβαλε την στάμπα στην κοιλιά μου και πίεσε, λίγη μαγική σκόνη ξεπετάχτηκε. Μόλις αφαίρεσε την στάμπα ένα σύμβολο είχε εμφανιστεί. Έδειχνα υπέρ-ευτυχισμένη.

       Μετά από λίγο ένιωσα ένα χέρι να ακουμπάει τον ώμο μου, "Βλέπω έβαλες το νέο σου τατουάζ" είπε η Erza χαρούμενη και μου χαμογέλασε. Εγώ γύρισα το κεφάλι μου και την κοίταξα με ένα μικρό χαμόγελο στα χείλη. Καθίσαμε πάλι στο τραπέζι όπου όλοι μαζί καθόμασταν. "Καλοσήρθες!" είπε η μικρή Wendy με γλυκιά φωνή. Τους ευχαρίστησα όλους έναν προς έναν. Μετά από λίγη ώρα έδειχνα πρόβληματισμένη και στεναχωρημένη. Έβαλα το χέρι μου πάνω στο πρόσωπο μου, "Oχ, όχι" ξεφώνισα δισταχτικά. "Τι έγινε;" ρώτησε ο Gray. "Υπάρχει ένα πρόβλημα... Αν είναι να μείνω εδώ πρέπει να βρω σπίτι και για να βγω σπίτι χρειάζομαι χρήματα για το ενοίκιο" είπα έτοιμη να κλάψω. "Τι λες να μένεις μαζί μου στο σπίτι μου και από τις αποστολές που θα κάνουμε και θα πληρωνόμαστε να πληρώνουμε το ενοίκιο μαζί!;" είπε η Lucy χαρούμενη. Την κοίταξα στα μάτια. "Ευχάριστο πολύ!" είπα και χαμογέλασα "Τέλεια! Θα έχω συγκάτοικο!" είπε ενώνοντας τα χέρια τις κάτω από το στόμα της, έδειχνε πολύ χαρούμενη.

       Μετά από λίγο άκουσα μια δυνατή φωνή να μου μιλάει "Πάλεψε με!" γύρισα και είδα τον Natsu να με κοιτάει με ένα ειρωνικό χαμόγελο. "Τι υποτίθεται πως σημαίνει αυτό!;" ρώτησα ξαφνιασμένη. "Πάλεψε με, για να δούμε ποιος είναι ποιο δυνατός!" είπε με ένα λίγο σατανικό γέλιο. Κοίταξα κάτω και αναπήδησα από την θέση μου "όσο πας και γίνεσαι ποιο αγενής! Υποτίθεται πως είμαστε στην ίδια ομάδα έτσι δεν είναι; Ποιος ο λόγος να δημιουργούμε κατώτερους και ανώτερους!; Δεν χρειάζεται να παλέψουμε για να είναι προφανές το ότι είμαι ποιο έξυπνη από εσένα!" είπα εξοργισμένη πια με τις πράξεις του. Έσπρωξα τον ώμο του και πέρασα από δίπλα του θυμωμένη, κάθισα στο μπαρ μόνη μου για να ηρεμήσω. Άκουσα την διπλανή καρέκλα μου να πηγαίνει προς τα πίσω και ένα άτομο να κάθεται πάνω της. Δεν σήκωσα το κεφάλι μου για να δω ποιος ήταν.

       "Χάχα... Έχεις μεγαλώσει αρκετά από τότε που σε γνώρισα, άσχετα αν είσαι μεγάλη τώρα πια, εγώ θα σε φωνάζω ακόμα "μικρή"! Γκεεχεε" Άκουσα τον Gajeel να λέει. Γύρισα και τον κοίταξα με το στόμα μου λίγο ανοιχτό και μετά του χαμογέλασα, δεν είπα τίποτα. "Είναι όλοι τους περίεργοι έτσι δεν είναι;" με ρώτησε κοιτάζοντας πάνω "Εντελώς!"Απάντησα ειρωνικά. "Αυτό είναι όμως που μας κάνει ξεχωριστούς" είπε χαμογελώντας, μετά από αυτό σηκώθηκε και κάθισε σε ένα τραπέζι που μια νεαρή κοπέλα με κοντά μπλε μαλλιά καθόταν.

       Για λίγα λεπτά σκεφτόμουν αυτό που μου είπε. Χαμογέλασα και συνέχισα να πίνω τον χυμό μου. Ο Gajeel ήταν πάντα εκεί για να μου μαθαίνει νέα πράγματα, κάτι σαν μεγάλος αδελφός που ποτέ δεν είχα.

Κεφάλαιο πέντε (κάτι αλλάζει)

       Είχε ποια νυχτώσει, η Lucy και εγώ αποφασίσαμε να αφήσουμε το μεγάλο κτίριο με το όνομα "Fairy Tail" και να πάμε στο σπίτι της να χαλαρώσουμε. "Δύσκολη μέρα και αυτή ε;" είπε λίγο κουρασμένη η Lucy. Δεν τις απάντησα, απλά κούνησα το κεφάλι μου πάνω κάτω. Η Lucy περπατούσε στα όρια πριν την λίμνη σαν να παίζει, έδειχνε σαν μικρό παιδάκι. "Lucy!!! Πρόσεχε!" ακούστηκαν φωνές από την βάρκα που περνούσε, "Είμαι καλά" απάντησε αυτή και έδειχνε να το ευχαριστείτε. "Φτάσαμε!" είπε και έδειξε ένα κτίριο. Μπήκα μέσα και εκείνη άνοιξε την πόρτα. Άμεσος μετά άνοιξε τα φώτα.

       "Ooo! Lucy!" ακούστηκε μια φωνή μέσα από το δωμάτιο. Όταν ανακάλυψα πως ήταν ο Natsu αυτός που βρισκόταν στο δωμάτιο κοίταξα αλλού, "NATSU! πόσες φορές σου έχω πει να μην μπαίνεις στο σπίτι μου χωρίς άδεια! Μοιάζεις με διαρρήκτη!" είπε η Lucy θυμωμένη και τον βάρεσε στο κεφάλι. Σταύρωσε τα χέρια. "Πάω να κάνω μπάνιο, εσείς οι δυο μείνετε εδώ!" είπε με βαριά φωνή και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο. Εγώ και εκείνος καθίσαμε κάτω, κοιτούσα αλλού όταν ξαφνικά είδα τον Natsu, έδειχνε να πονάει. Έτριβε το κεφάλι του και έσφιξε τα μάτια του.

       Τον κοίταξα και χαμογέλασα, εκείνος άνοιξε τα μάτια του και με κοιτούσε με περιέργεια, άπλωσα τα χέρια μου και ακούμπησα το κεφάλι του. Αμέσως νερό περιτριγύρισε τα χέρια μου. Έκλεισα τα μάτια μου και το νερό άρχισε να λάμπει. Μετά από λίγο κατέβασα τα χέρια μου από το κεφάλι του."Πως;" ρώτησε όταν κατάλαβε πως ο πόνος στο κεφάλι του είχε εξαφανιστεί. "Οι dragon slayer του νερού και η dragon slayer του ανέμου δεν έχουν μόνο πολεμικές ικανότατες αλλά και θεραπευτικές. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει στους άλλους dragon slayer." απάντησα.

       Πριν προλάβει να μιλήσει η πόρτα της τουαλέτας άνοιξε και η Lucy με μια πετσέτα στο κεφάλι βγήκε από μέσα. "Τελείωσα" είπε ανακουφισμένη, την κοιτάξαμε και οι δυο. "Renu-chan, το νερό είναι πολύ ζεστό! Αν θες μπορείς να κάνεις και εσύ ένα μπάνιο" είπε και με κοίταξε χαρούμενη. Εγώ σηκώθηκα "Ναι θα κάνω, ευχάριστο πολύ!" είπα και τις χαμογέλασα. Μπήκα μέσα στο μπάνιο και ετοίμασα τις πετσέτες μου. Έβγαλα τα ρούχα μου και ετοιμάστηκα να μπω. Όντως το νερό είναι πολύ ζεστό. σκέφτηκα. Είναι περίεργο, πρώτη φορά έχω γύρω μου τόσο ενδιαφέροντα άτομα... Νιώθω πως θέλω να γνωρίσω όσο ποιο πολλά άτομα μπορώ! αυτό θα κάνω... Τέτοιες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου κατά την διάρκεια του ντουζ μου. Βγήκα έξω και είδα τις πιτζάμες που μου άφησε η Lucy. Ένα στενό μπλουζάκι και ένα πολύ κοντό σορτσάκι. Όταν τα έβαλα είδα πως το σορτσάκι ήταν ένταξη, μόνο που η μπλούζα ήταν στενή στην μέση και αέρινη στο στήθος. Δεν εντυπωσιάστηκα αφού το στήθος της Lucy είναι "δέκα" φορές μεγαλύτερο από το δικό μου!

       Βγήκα έξω και είδα την Lucy να γράφει κάτι στο τραπέζι της και τον Natsu να ξαπλώνει στο κρεβάτι της μαζί με τον Happy ( την ιπτάμενη γάτα με φτερά). Η Lucy γύρισε και με κοίταξε. "Lucy μπορείς να μου δείξεις που θα κοιμηθώ; Είμαι πολύ κουρασμένη" της είπα και χασμουρήθηκα. Εκείνη σηκώθηκε, "από εδώ" μου είπε και μου έδειξε ένα δωμάτιο. άνοιξα την πόρτα και είδα ένα μικρό δωματιάκι με ένα κρεβάτι, ένα παράθυρο και μια καρέκλα. "Ευχάριστο πολύ! δείχνει τέλειο" είπα και χαμογέλασα. "Καληνύχτα" μου είπε και χαμογέλασε και αυτή, αμέσως βγήκε και έκλεισε την πόρτα. Εγώ ξάπλωσα στο κρεβάτι και κοιμήθηκα αρκετά εύκολα.

Κεφάλαιο έξι (αποστολή)

       "Ξύπνα! Ξύπνα επιτέλους!" άκουσα μια φωνή πάνω από το κεφάλι μου να με φωνάζει και ένα χέρι να με ταρακουνάει. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα την Lucy να με κοιτάει. "επιτέλους ξύπνησες!" είπε. "Μεσημέριασε! Ντύσου και φύγαμε!" είπε και έκλεισε την πόρτα. Ήμουν ζαλισμένη οπότε δεν ήμουν σίγουρη που θα πάμε. Άνοιξα την μικρή βαλίτσα μου και έβγαλα από μέσα μια κοντή μαύρη μπλούζα, μια γκρι σκούρα ζακέτα, ένα σορτσάκι και τα παπούτσια μου. Πήγα στο μπάνιο και πλύθηκα. Έπιασα τα μαλλιά πάνω και αφίσα κάτω μερικά. Βγήκα και είδα την Lucy να ετοιμάζεται. "Το πρωινό σου είναι στην κουζίνα" μου είπε καθώς έφτιαχνε τα μαλλιά της. Πήγα στην κουζίνα που ήταν δίπλα από το δωμάτιο της Lucy και κάθισα για να φάω, "γιατί με ξύπνησες; που θα πάμε;" την ρώτησα καθώς έτρωγα, "είναι η πρώτη μέρα σου στην ομάδα οπότε αποφασίσαμε να πάμε όλοι μαζί σε μια αποστολή, δεν διαλέξαμε ακόμα οπότε πρέπει να είμαστε νωρίς εκεί" μου είπε και χαμογέλασε. Καθώς τελειώσαμε  ότι είχαμε να κάνουμε βγήκαμε από το σπίτι και πήραμε το δρόμο για το Fairy Tail.

       Όταν φτάσαμε, σχεδόν όλα τα μέλη της ομάδας ήταν εκεί. Καθίσαμε στο τραπέζι το οποίο η Wendy, η Erza, ο Gray, ο Happy και ο Natsu κάθονταν. Καθίσαμε δίπλα τους και πιάσαμε συζήτηση."Ήρθαμε!" είπε η Lucy χαρούμενη "Λοιπόν βρήκατε κάποια καλή δουλειά;" ρώτησε με χαμόγελο. "Ναι υπάρχει μια αρκετά καλή, λέει πως υπάρχει ένας καταραμένος ναός στο δάσος ενός βουνού και πρέπει να το καταστρέψουμε όμως πρέπει να προσέξουμε τα τέρατα που υπάρχουν εκεί. Είναι αρκετά εύκολη αποστολή και έχει και μεγάλη αμοιβή, 40.000 ευρό" είπε σοβαρή η Erza με τα μάτια τις μισάνοιχτα. "Τι λέτε λοιπόν;" συμπλήρωσε. "Εγώ λέω να πάμε θα είναι εύκολο" είπε ο Gray με σταυρωμένα τα χέρια. Για κάποιο περίεργο λόγο ούτε σήμερα φορούσε την μπλούζα του. "Ααα τώρα που μου το θύμισες, Gray… γιατί δεν φοράς ποτέ μπλούζα;" είπα ειρωνικά. Εκείνος πετάχτηκε επάνω με τα μάτια γουρλωμένα και κοιτούσε τον εαυτό του "Δεν φοράω μπλούζα!;" είπε και έτρεξε προς την τουαλέτα. Εγώ κοιτούσα παραξενεμένη. "Μην δίνεις σημασία σε αυτόν τον κουφιοκέφαλο, ούτε που το καταλαβαίνει όταν γδύνεται" είπε ο Natsu ειρωνικά. "Κουφιοκέφαλος ε; κοίτα ποιος μιλάει" του απάντησα πιο ειρωνικά και όλοι γέλασαν. Όταν είχαμε ηρεμήσει και ο Gray είχε επιστρέψει με ρούχα αυτήν την φορά αποφασίσαμε να φύγουμε. Κατευθυνθήκαμε προς την στάση του τρένου καθώς ο Natsu γκρίνιαζε "Erza…. Γιατί πρέπει να πάμε με το τρένο!!!!;;;" ρωτούσε και ρωτούσε χωρίς να πάρει απάντηση. Φτάσαμε στην στάση πάνω στην ώρα.

        Μπήκαμε μέσα στο τρένο και καθίσαμε, στο παράθυρο καθόμουν εγώ, δίπλα μου ο Natsu και δίπλα στον Natsu η Wendy, απέναντι μας καθόταν ο Gray μετά η Lucy και μετά η Erza και ο Happy τριγυρνούσε πετώντας πάνω από το κεφάλι μας. Το τρένο ξεκίνησε όταν ξαφνικά το πρόσωπο του Natsu έγινε "πράσινο". Τον κοίταξα περίεργα "Τι τρέχει με τον Natsu;" ρώτησα. "Ο Natsu δεν αντέχει τις μεταφορές, ζαλίζεται πάρα πολύ, αάιι!" μου απάντησε ο Happy καθώς έτρωγε ένα ψάρι.  Ο Natsu έριξε το κεφάλι του πάνω στα πόδια μου και εγώ έμεινα για λίγα δεύτερα ακίνητη, κοιτούσα το ροζ κεφάλι του με περιέργεια. Ένιωσα πως δεν ήταν κανείς γύρο μας και έτσι ακούμπησα το χέρι μου πάνω στα μαλλιά του. Ήταν πολύ μαλακά, δεν το περίμενα. Συνέχιζα να παίζω με τις μικρές μπούκλες του μέχρι που άκουσα μια φωνή "Χαχαχαχα! νομίζω πως του αρέσει, μοιάζει σαν κουταβάκι!" είπε η Lucy ενθουσιασμένη, αμέσως πετάχτηκα και την κοίταξα, "Τον χαλαρώνει" συμπλήρωσε η Erza. Εγώ χαμογέλασα και ξανά έβαλα το χέρι μου στο κεφάλι του για να συνεχίζω να τον χαϊδεύω, στα αλήθεια μοιάζεις με κουταβάκι σκέφτηκα.

       Μετά από αρκετή ώρα είχαμε πια φτάσει. Σηκωθήκαμε και η Lucy έπιασε στους ώμους της τον Natsu και τον σήκωσε για να τον βοηθήσει να πάει έξω. "Λοιπόν! Που πρέπει να πάμε πρώτα;" ρώτησα ενθουσιασμένη, "θα πάμε στο σπίτι αυτού που έστειλε την αποστολή για να πάρουμε πληροφορίες και μετά θα μπούμε στο δάσος. Πάμε λοιπόν." μου απάντησε η Erza.

Κεφάλαιο εφτά (το παγωμένο κορίτσι ) 

       Προχωρούσαμε στον δρόμο. Το χωριό έδειχνε έρημο και με πολύ λίγους κατοίκους. Κάτι που μας επιβάρυνε πιο πολύ ήταν το ότι το χωριό ήταν χιονισμένο και έκανε πολύ κρύο, παρόλα αυτά ο Gray δεν έδειχνε να πτοείται! Σταματήσαμε μπροστά από ένα αρκετά μεγάλο σπίτι. Η Erza χτύπησε την πόρτα και μετά από λίγο μια γριά γυναίκα με ποδιά άνοιξε την πόρτα και μας κοίταξε. "Μπορώ να σας βοηθήσω;" ρώτησε ευγενικά, "Είμαστε από το Fairy Tail." είπε και έδειξε το τατουάζ της η Erza, "Ήρθαμε για την αποστολή που βάλατε για βοήθεια" απάντησε σοβαρή. "Παρακαλώ περάστε" μας είπε και μας έδειξε τον δρόμο. Καθώς την ακολουθούσαμε χάζευα γύρο από το σπίτι. Ήταν λίγο τρομαχτικό και σκοτεινό. 

       Σταμάτησε μπροστά σε μια πόρτα δωματίου και χτύπησε. Αμέσως μετά άνοιξε την πόρτα και μας έβαλε μέσα, "Ήρθαμε για την αποστολή σας" ξανά μίλησε η Erza. Ένας μεγάλος άντρας με μουστάκι καθόταν στον καναπέ και μας κοιτούσε "Ooo, δόξα τον θεό! παρακαλώ καθίστε" είπε ευγνώμον και μας έβαλε να κάτσουμε, "Ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθατε!" μας ευχαρίστησε. "Λοιπόν τι πρέπει να κάνουμε;" ρώτησε ο Gray. "Δίπλα από το χωριό υπάρχει ένα σκοτεινό δάσος που μέσα σε αυτό είχε χτιστεί ένας ναός, αν αυτός ο ναός ανοίξει ένας διαβολικός δαίμονας θα βγει από μέσα του, οι λιγοστοί κάτοικοι που μένουν πια στο χωριό μας έχουν τρομοκρατηθεί, ωστόσο αν καταστρέψετε αυτόν τον ναό θα σωθούμε όλοι" είπε στεναχωρημένος "μπορώ να σας δώσω κάποιον χάρτη για το που ακριβώς είναι αυτός ο ναός. Όμως υπάρχουν αρκετά, μεσαία σε μέγεθος, τέρατα στο δάσος" συμπλήρωσε και μας κοίταξε. "Κανένα πρόβλημα κύριε, ευχαριστούμε για τις πληροφορίες" απάντησε η Erza ευγενικά. Η γριά κυρία ξανά μπήκε στο δωμάτιο με ένα χάρτη στα χέρια της και μας τον έδωσε, μετά από αυτό φύγαμε από το σπίτι και ξεκινήσαμε την αποστολή μας.

       Προχωρούσαμε στο δάσος καθώς η Lucy είχε κολλήσει πάνω μου και έτρεμε από το κρύο. "Κ-Κ-Κ-Κρυώνω πολύ!" είπε τρέμοντας ακόμα πιο πολύ. Συνεχίσαμε να προχωράμε μέχρι που ακούσαμε έναν θόρυβο από πίσω μας, αμέσως γυρίσαμε και είδαμε ένα τεράστιο πλάσμα να μας κοιτάει θυμωμένο. ";ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΣΑΙΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ;" είπα ξαφνιασμένη και πετάχτηκα πίσω. "Αφήστε το πάνω μου" είπε η Erza και με ένα βήμα πετάχτηκε στον ουρανό. "Requip!" φώναξε και μια λάμψη εμφανίστηκε. Αμέσως μετά κοίταξα και είδα την Erza σε μια άλλη πανοπλία. Η μαγεία της Erza είναι η αλλαγή. Μπορεί να αλλάζει κουστούμια ή πανοπλίες όποτε θέλει και μαζί με τις πανοπλίες της εμφανίζονται άλλα μεγάλου μεγέθους σπαθιά που μπορούν να νικήσουν οτιδήποτε. Χρειάστηκε ένα μόνο δευτερόλεπτο και το τέρας είχε πέσει κάτω. Ακόμη μια λάμψη και η Erza είχε επαναφέρει την αρχική της πανοπλία, δεν είχα ξανά δει τόσο ισχυρή μαγεία. "WOW!" είπα κοιτάζοντας την με τα μάτια μου ορθάνοιχτα. Αυτή γύρισε και μου χαμογέλασε. "Δεν μου έχετε πει ακόμα όλοι τι μαγεία χρησιμοποιείτε" τους είπα. "Ice maker" μου είπε ο Gray, καθώς περπατούσε μα τα χέρια στις τσέπες. Ο Gray μπορεί να φτιάξει οτιδήποτε θελήσει με πάγο. "Kay magic" συνέχισε η Lucy. Η Lucy μπορούσε να καλέσει όποιο πνεύμα ήθελε όποτε το ήθελε για να την βοηθήσει σε μια μάχη και όπως μου διευκρίνισε είχε μαζέψει τα πνεύματα τον ζωδίων. "Απίστευτο! Είστε πολύ ισχυρή ομάδα!" είπα χαρούμενη. Αμέσως η Lucy γύρισε "είσαι μια από εμάς τώρα!" Μου είπε και μου έκλεισε το μάτι. Σταματήσαμε μπροστά από ένα μικρό σε μέγεθος κτίριο που έμοιαζε παγωμένο. Ένιωσα την καρδιά μου να σταματά και τα μάτια μου άνοιξαν.

       Πλησίασα και μόλις πήγα να απλώσω το χέρι μου η Erza μου φώναξε "σταμάτα είναι επικίνδυνο!" με σοβαρή φωνή, "υπάρχει κάτι εκεί μέσα, η μάλλον κάποιος" της απάντησα ήρεμα. "Ναι! Ένας δαίμονας" είπε ειρωνικά ο Natsu  "Δεν είναι αυτό" είπα νευριασμένη με την στάση του. Άπλωσα το χέρι μου και ένιωσα ένα δυνατό χτύπο στην καρδιά μου "ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ! ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ!" φώναξα. "Όπως και να έχει πρέπει να καταστρέψουμε τον ναό" είπε η Erza. "Όχι. Υπάρχει ένα ζωντανό άτομο εκεί μέσα, δεν μπορούμε να το αφήσουμε να πεθάνει!" φώναξα και την κοίταξα με δάκρυα στα μάτια.

       Ήξερα πια τι έπρεπε να κάνω, γύρισα προς τον ναό και άπλωσα το χέρι μου. Έκλεισα τα μάτια μου και το σώμα μου περιτριγυρίστηκε από νερό. Ένιωθα να μπαίνω μέσα στον παγωμένο διάφανο ναό. Όλα ήταν παγωμένα μέσα του. Είδα το κορίτσι τραυματισμένο. Τα μαλλιά της ήταν γαλάζια, σαν τον πάγο που υπήρχε γύρο μου. Την σήκωσα στην αγκαλιά μου και προσπάθησα να φύγω, ξαφνικά άκουσα μουγκρητά από πίσω μου και γύρισα προσπαθώντας να δω τι ήταν. Ήταν ο δαίμονας ακριβώς μπροστά μου, αφίσα το κοριτσάκι στο πάτωμα και προσπάθησα να τον νικήσω, ήταν πολύ δυνατός για εμένα. Η μαγεία μου είχε γίνει αδύναμη και ένιωθα πως θα πεθάνω, είχα πέσει στο πάτωμα και έκλεισα τα μάτια μου.

       "Hiryu no hoko" (Ice dragon slayer roar) άκουσα μια φωνή. Αμέσως άνοιξα τα μάτια μου και είδα το κορίτσι μπροστά μου. Ο δαίμονας είχε πια παγώσει και το κορίτσι έπεσε στο πάτωμα λιπόθυμο. Έτρεξα να το βοηθήσω, όμως ο ναός ήταν έτοιμος να καταρρεύσει. Έτρεχα προς την έξοδο αγκαλιά με το κορίτσι ενώ κομμάτια πάγου έπεφταν από το ταβάνι. Παρατρίχα κατάφερα να βγω έξω. Πήδηξα με όλη μου την δύναμη και τελικά βγήκαμε έξω. Σηκώθηκα από το πάτωμα και τους είδα όλους να με κοιτάνε με περιέργεια.

Κεφαλαίο οχτώ (παγωμένη η μαγεία μα φλεγόμενη καρδιά)  

       Το κτίριο είχε ήδη καταστραφεί από την δύναμη του κοριτσιού. Όταν είχα πια σταθεί στα πόδια μου οι άλλοι με κοιτούσαν εξοργισμένοι. "Ένταξη! γιατί το έκανες αυτό; θα μπορούσες να είχες πεθάνει!" μου φώναξε ο Gray. Δεν του απάντησα, κοίταξα αλλού. Για λίγα δευτερόλεπτα δεν μίλησε κανείς, αμέσως μετά ο Natsu έπιασε τον ώμο του Gray και κούνησε το κεφάλι του, "Είναι ένταξη, είναι ζωντανή και ο ναός έχει καταστραφεί οπότε ας φύγουμε από εδώ." Είπε.

Σήκωσα το κορίτσι και το έβαλα στην πλάτη μου. Ένιωθα την αναπνοή της στον λαιμό μου, έδειχνε σαν να κοιμάται. Προχωρούσαμε στο δάσος χωρίς να μιλάμε. "Το κορίτσι... Είναι dragon slayer του πάγου" είπα δισταχτικά έτοιμη να τους πω όλα όσα έγιναν. Με κοίταξαν περίεργα σαν να μου λένε να συνεχίσω. "Μπήκα στον ναό και προσπάθησα να την βοηθήσω όταν ο δαίμονας ξύπνησε, προσπάθησα να τον πολεμήσω αλλά ήταν πολύ δυνατός. Τότε ήταν που το κορίτσι ξύπνησε και έκανε την "Roar" κίνηση της. Αμέσως μετά ο δαίμονας είχε παγώσει και το κορίτσι λιποθύμησε. Η δύναμη της κατέστρεψε τον δαίμονα αλλά και τον ναό μαζί" είπα περπατώντας και κοιτώντας κάτω. Κανένας δεν ήταν πρόθυμος να μιλήσει, "νομίζω ήταν πολύ γενναίο που την έσωσες, και που σε έσωσε." Ακούστηκε η φωνή της Lucy μετά από λίγο. Της χαμογέλασα και μου χαμογέλασε και εκείνη. 

       Όταν φτάσαμε ξανά στο χωριό είχε αρχίσει να νυχτώνει, "καθίστε στην πλατεία όσο εγώ θα πάρω την αμοιβή και θα φύγουμε." Είπε η Erza. Καθίσαμε στο σιντριβάνι (που δεν δούλευε) της πλατιάς. Έδειχνα να πονάω. "Wendy, προσπάθησε να θεραπεύσεις τις πλήρες της. Εγώ δεν έχω αρκετή δύναμη τώρα" είπα στην Wendy που καθόταν δίπλα μου. Αυτή κούνησε το κεφάλι της, αμέσως μετά άπλωσε τα χέρια της και μια λάμψη εμφανίστηκε στο σημείο που ακουμπούσε. Μετά από λίγο το κορίτσι έδειχνε ανακουφισμένο. Λίγα λεπτά μετά και η Erza είχε εμφανιστεί "Το τρένο μας φεύγει στις 10:00 οπότε καλύτερα να το περιμένουμε εκεί" είπε, σηκωθήκαμε και πήραμε τον δρόμο μας. Εκεί καθίσαμε σε ένα παγκάκι. 

       Ένιωθα εξουθενωμένη και τα μάτια μου δεν μπορούσαν να κρατηθούν άλλο ανοιχτά. Έκλεισα τα μάτια μου και κοιμήθηκα για λίγο. Μέχρι να έρθει το τρένο σκέφτηκα. Με ξύπνησαν τα παιδιά για να μπούμε μέσα. Ο Natsu καθόταν από την πλευρά του παραθύρου, εγώ δίπλα του και από δίπλα μου η Lucy, που στην αγκαλιά της κρατούσε ένα από τα πνεύματα της τον Plue που της κρατούσε συντροφιά. Απέναντι μας καθόταν η Erza, δίπλα της το κορίτσι και μετά ο Gray. Ο Happy όπως και πριν πετούσε από πάνω μας. Η Wendy κάθισε μόνη της στα διπλανά καθίσματα εφόσον δεν χωρούσε. Δεν μπορούσα καν να κουνηθώ από την κούραση, έκλεισα τα μάτια μου και έβαλα το κεφάλι μου στον ώμο του Natsu.

       Ξύπνησα στο κρεβάτι μου. Για λίγη ώρα έμεινα ακίνητη για να καταλάβω τι είχε συμβεί. Σηκώθηκα και βγήκα στο σαλόνι, η Lucy δεν ήταν εκεί. Είδα ένα σημείωμα στο τραπέζι 'Προς Renu. Θα είμαι στο νοσοκομείο για να προσέχω το κορίτσι, δεν ήθελα να σε ξυπνήσω. Σου αφίσα φαγητό στην κουζίνα, φάε και έλα άμα θες.' Αυτό έγραφε, πήγα στο μπάνιο και πλύθηκα. Μετά άλλαξα ρούχα και έφαγα το πρωινό μου. Βγήκα από το σπίτι και... Που να ξέρω που είναι το νοσοκομείο! σκέφτηκα. Σταμάτησα έναν περαστικό και τον ρώτησα, αυτός μου έδωσε τις οδηγίες και εγώ πήρα τον δρόμο μου. Μόλις μπήκα μέσα έδειχνα μπερδεμένη, σκέφτηκα να ρωτήσω στην ρεσεψιόν αλλά μετά σκέφτηκα πως δεν ήξερα το όνομα του κοριτσιού, έτσι ξεκίνησα να περιπλανιέμαι στους διαδρόμους. Μετά από αρκετούς γύρους στο νοσοκομείο είδα την Lucy να κάθεται σε μια καρέκλα έξω από ένα δωμάτιο και να διαβάζει την εφημερίδα χαμογελαστή. "Lucy! Αχ δόξα τον θεό σε βρήκα" φώναξα κουνώντας το χέρι μου δεξιά αριστερά σαν να την χαιρετάω, εκείνη γύρισε, με κοίταξε και χαμογέλασε. κάθισα δίπλα της, "λοιπόν; τι έγινε με το κορίτσι;" την ρώτησα περιμένοντας την απάντηση της με ανυπομονησία.

       Πριν προλάβει να απαντήσει η πόρτα του δωματίου άνοιξε και το κορίτσι με αίμα στο χέρι εμφανίστηκε, και έδειχνε πολύ θυμωμένο. "ΓΑΜΩΤΟ! που στο καλό είμαι!;" φώναξε. Ήθελα να γελάσω αλλά κρατήθηκα, πήγα κοντά της και προσπάθησα να της μιλήσω. Έπιασα το χέρι της και το θεράπευσα, "εμ...εμ Γεια!" της είπα χαμογελώντας και αυτή με κοιτούσε θυμωμένη χωρίς να μου μιλάει. "Πάρτε με από εδώ μέσα, αυτό το μέρος είναι απαίσιο." Είπε και με προσπέρασε προχωρώντας προς την έξοδο. Η Lucy σηκώθηκε και την ακολούθησε. "Περίμενε! Είσαι σίγουρα καλά; εννοώ εμμ.. Εγώ είμαι... εμμ!" είπε μπερδεμένη, εγώ προχώρησα μαζί της. "Εσύ..." είπε και με έδειξε με το δάχτυλο της. Νόμισα πως θα μου κάνει κακό αφού το πρόσωπο της έδειχνε θυμωμένο. "Ευχαριστώ" είπε και χαμογέλασε. Έδειχνα μπερδεμένη. Βγήκαμε από το νοσοκομείο και ο κόσμος γύρο μας μας κοιτούσε περίεργα. Ήταν λογικό αφού μια ξανθιά και μια μελαχρινή περπατούσαν με μια κοπέλα με άσπρα-γαλάζια μαλλιά. Η κοπέλα είχε το ίδιο ύψος με εμάς όμως ακόμα και έτσι έδειχνε πιο μικρή. Περπατούσε χαλαρά σφυρίζοντας. "Αχαμ... είσαι ακόμα με τα ρούχα του νοσοκομείου" της υπενθύμισα. Αυτή σταμάτησε να σφυρίζει και κοίταξε τον εαυτό της, αμέσως πετάχτηκε και έγινε κόκκινη. Έτρεξε προς ένα στενό και εμείς την ακολουθήσαμε. "Που πήγαν τα ρούχα μου!;" είπε ψιθυριστά. "Ήταν σκισμένα οπότε τα πετάξαμε. Μην ανησυχείς όμως μπορώ να σου δώσω εγώ μερικά!" της είπα δικαιολογώντας την ενδυμασία της.

       Το σπίτι της Lucy δεν ήταν μακριά οπότε την έπιασα από το χέρι και έτρεξα ενώ η Lucy προσπαθούσε να μας φτάσει τρέχοντας. Μπήκαμε στο σπίτι της και καθίσαμε να χαλαρώσουμε, πήγα στο δωμάτιο μου και πήρα μερικά ρούχα για να της δώσω να βάλει. Μια μακριά μπλούζα με ένα κολάν και ένα ζευγάρι σταράκια. Της τα έδωσα και της έδειξα την κατεύθυνση για το μπάνιο. Εκείνη μπήκε μέσα για να αλλάξει. "Aχαχαχα!" γέλασα ενώ η Lucy με κοιτούσε αναπνέοντας βαριά από το πολύ τρέξιμο. "Είναι... περίεργη..." της είπα και συνέχισα να γελάω ενώ εκείνη χαμογέλασε. Μετά από λίγο το κορίτσι βγήκε από το μπάνιο με τα ρούχα που της είχα δώσει. "Ταρααν!" είπε και πήρε πόζα. Έδειχνε πανέμορφη, πιο πολύ από πριν.

       Καθίσαμε στο τραπέζι και της δώσαμε κάτι για να φάει. "Λοιπόν... πως σε λένε;" της είπα και εκείνη με κοίταξε. "Δεν θυμάμαι..." είπε μα έδειχνε στεναχωρημένη. "Έχεις αμνησία;" ρώτησε η Lucy. "Όχι όχι! Δεν είναι αυτό, έχω αναμνήσεις απλά πάει καιρός που με έχουν φωνάξει με το όνομα μου και δεν μπορώ να το θυμηθώ." καθόταν σκεπτική για λίγα λεπτά. "Hi-Hitomi;" ρώτησε τον εαυτό της. "Hitomi! Έτσι με λένε... όμως δεν θυμάμαι το επίθετο" είπε χαρούμενη. "Burufokkosu" είπα σοβαρή. Και οι δυο με κοίταξαν. "Σημαίνει μπλε αλεπού" συνέχισα και αυτές έσκασαν στα γέλια. "Hitomi Burufokkosu! Είναι υπέροχο" είπε και με αγκάλιασε χαμογελώντας.

(Hitomi σημαίνει "κορίτσι του βουνού, το έβαλα διότι την βρήκαν στο βουνό και Burufokkosu σημαίνει μπλε αλεπού, το έβαλα γιατί τα μαλλιά και τα μάτια της είναι μπλε και είναι έξυπνη και πονηρή σαν αλεπού.) 

Κεφάλαιο εννέα (το νέο μέλος της ομάδας μας)

       Μετά από την γνωριμία μας με την Hitomi αποφασίσαμε να πάμε στην ομάδα για να την γνωρίσουμε και στους άλλους. "Τι είναι το Fairy Tail;" ρώτησε με αγωνία. "Είναι μια ομάδα όπου πολλοί άνθρωποι, κύριος μάγοι, συνεργάζονται μαζί και πηγαίνουν σε αποστολές!" της απάντησε με χάρη η Lucy και αυτή έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον. Προχωρώντας προς την ομάδα μιλούσαμε και αυτή τραγουδούσε. Φαίνεται τις άρεσε να τραγουδάει και το παραδέχομαι είχε πανέμορφη φωνή. Σταματήσαμε μπροστά από την πόρτα και εκείνη κοίταξε εντυπωσιασμένη. "Έτοιμη;" την ρώτησα με ένα χαμόγελο "Έτοιμη!" είπε και άρχισε να χοροπηδάει από την χαρά της. Έσπρωξα την πόρτα και όλα τα βλέμματα ήταν επάνω μας. "Γεια σε όλους!" είπε χαρούμενη η Lucy κουνώντας το χέρι της δεξιά και αριστερά, προχωρήσαμε προς το τραπέζι, έβλεπα τα μάτια τις Hitomi γεμάτα ευτυχία.

       Σταματήσαμε μπροστά από το τραπέζι που καθόταν οι φίλοι μας και εγώ ξεκίνησα να τους συστήνω. "Παιδιά αυτή είναι η  Hitomi" είπα και την έδειξα με το χέρι μου.  "Αυτή είναι η Erza!" είπα. Η Erza τις χαμογέλασε και την χαιρέτισε με νάζι. "Αυτός ο Gray" είπα και εκείνος με κλειστά τα μάτι του χαμογέλασε με μόνο το ένα μέρος του στόματος του. Άνοιξε τα μάτια και την κοίταξε για αρκετά δευτερόλεπτα με το στόμα του λίγο ανοιχτό, "Εμ...χουμ.... Και αυτός είναι ο Natsu" είπα διακόπτοντας τον Gray που την κοιτούσε για τόση πολύ ώρα. Εκείνη λίγο αμήχανα κοίταξε τον Natsu. Έμεινε με το στόμα ανοιχτό και άρχισε να γελάει δυνατά. "Αχαχαχαχαχα! Κοίτα! μοιάζει με φράουλα!" είπε και συνέχισε να γελάει, εκείνος αντίθετα δεν έδειχνε να το ευχαριστιέται και πετάχτηκε όρθιος οργισμένος. "Τχ! Κόφ'το..." είπε και την κοίταξε στραβά "Μουαχαχαχαχααα! είσαι πολύ γλυκούλης ! Χοχοχοχο." Είπε ειρωνικά και έδειχνε να της κόβετε η ανάσα από τα γέλια. "Και εσύ μοιάζεις... μοιάζεις με χιονάνθρωπο!" είπε προσπαθώντας να  την κάνει να σταματήσει, αυτή συνέχισε να γελάει ακόμα πιο δυνατά, "Κόφ'τό!" είπε και της φώναξε πιο δυνατά. Εκείνη ξαφνικά σοβάρεψε και τον κοίταξε με σατανικό βλέμμα "Χα, τι χαζός που είσαι" είπε και του γύρισε την πλάτη. "Με προκαλείς;" της απάντησε οργισμένος από τις πράξεις της. "Μπορώ να σε νικήσω με τα μάτια δεμένα" απάντησε πάλι ειρωνικά κοιτάζοντας τον ξανά. "Νομίζω βρήκαμε ακόμα έναν Gray" είπε η Lucy ενώ με τράβηξε από το χέρι για να πάμε να κάτσουμε στο bar. Ο Gray και ο Natsu συνέχεια μάλωναν οπότε η Lucy είχε δίκαιο, η Hitomi έμοιαζε με τον Gray. Καθίσαμε στο bar όμως δεν μπόρεσα να κρατηθώ και γύρισα για να δω τι γινόταν με την Hitomi και τον Natsu, μου φάνηκε πως τα πράματα γινόταν πιο σοβαρά και πιο σοβαρά.

       Δεν ήθελα οι πρώτες εντυπώσεις για αυτήν να είναι άσχημες οπότε σηκώθηκα και προχώρησα προς το μέρος που μάλωναν. Δεν φάνηκαν να τους απασχολεί το ότι βρισκόμουν εκεί και συνέχισαν να μαλώνουν για άσχετα θέματα, νευριασμένη πέταξα δυο μπάλες νερού στα πρόσωπα τους και αμέσως με κοίταξαν. Τους έριξα μια εξοργισμένη ματιά και έπιασα από το χέρι την Hitomi και την τράβηξα προς το bar. "Έπρεπε να με αφήσεις να τον νικήσω, ήταν προφανές ότι θα νικούσα αυτόν τον ηλίθιο σε μάχη." την κοίταξα, "κάνε την καλή για σήμερα, πάνε να γνωρίσεις τον Master και μετά θα έχεις όλο τον χρόνο να τον ξεσκίσεις." Της είπα και μου χαμογέλασε ειρωνικά και λίγο σατανικά.

       Αποφασίσαμε να την πάμε στον Master για να γνωριστούν και να γίνει μέλος της ομάδας. "Master αυτή είναι η Hitomi, θέλει να γίνει μέλος" είπα και σύστησα την Hitomi στο Master περιμένοντας την να μιλήσει. "Είμαι η Hitomi Burufokkosu!" είπε και χαμογέλασε."Είμαι Dragon slayer του πάγου! Χάρηκα για την γνωριμία." συνέχισε να χαμογελά γλυκά. "Βέβαια, Mira;;" φώναξε περιμένοντας την Mira να φέρει την σφραγίδα της. Εγώ και η Lucy αποφασίσαμε να κάτσουμε πάλι στο bar όσο αυτή θα βάλει το tatouaz της και θα γνωρίσει νέα άτομα.

       Φαινόταν χαρούμενη. Όταν γύρισε μας έδειξε την σφραγίδα της. Είχε χρώμα γαλάζιο σαν τον πάγο και την είχε βάλει στην δεξιά μεριά του λαιμού της. Χαμογελούσε ευτυχισμένη. "Hitomi που σκέφτεσαι να μείνεις αφού θα κάτσεις εδώ στην πόλη;" την ρώτησα. "Ο Master μου είπε πως αν κάνω αποστολές θα κερδίζω χρήματα. Οπότε αποφάσισα να νοικιάσω κάποιο μικρό σπίτι!" απάντησε αποφασιστικά. "Μέχρι να μαζέψεις τα χρήματα μπορείς να μείνεις μαζί μας!" προσφέρθηκε η Lucy. Εκείνη της χαμογέλασε, "Ευχαριστώ πολύ Lucy! Θα μείνω για σήμερα και αύριο θα πάω σε μια αποστολή για δοκιμή, δεν χρειάζεται να έρθετε αν δεν μπορείτε, ξέρω πως γυρίσατε μόλις από μια και θέλετε να ξεκουραστείτε" μας απάντησε ευγενικά.

        Φοβόμουν να την αφήσω μόνη της, "Ει Gray!" φώναξα δυνατά για να με ακούσει ο Gray που καθόταν στο απέναντι τραπέζι. Είχα τους λόγους μου που διάλεξα εκείνον. Πρώτον είναι δυνατός, δεύτερον νομίζω πως άρεσε στην Hitomi και τρίτον αν έστελνα το Natsu το πιο λογικό ήταν ότι θα κατέστρεφαν την μισή πόλη. "Τι είναι;" είπε, γύρισε και μας κοίταξε. "Έλα λίγο!" του απάντησα περιμένοντας. Αυτός σηκώθηκε τράβηξε την καρέκλα από το τραπέζι μας και κάθισε. Η Hitomi κοκκίνισε λίγο και κοίταξε αλλού. Λογικό αφού ο Gray πάλι είχε βγάλει τα ρούχα του χωρίς να το καταλάβει. "Η Hitomi θα πάει σε μια αποστολή αύριο και δεν θέλω να πάει μόνη της" είπα και η Hitomi με διέκοψε "Renu δεν είμαι μωρό! Μπορώ να πάω και μόνη μου" είπε θυμωμένη. "Ναι αλλά δεν θα ήταν καλύτερο να πας με κάποιον για να σου κάνει παρέα;" είπα και της έκλεισα το μάτι. Αυτή πετάχτηκε πίσω και με κοίταξε νευριασμένη. "Key" απάντησε ο Gray και μισό-χαμογέλασε. "A και κάτι ακόμα, δεν φοράς μπλούζα..." Του είπα με ειρωνικό βλέμμα.

       Εκείνος πετάχτηκε και έτρεξε προς το μπάνιο. Ο ήλιος είχε πια κρυφτεί και το σκοτάδι κάλυπτε την όμορφη πόλη.

Κεφάλαιο δέκα (όλα θα πάνε καλά *μέρος ένα*)

       Ξύπνησα και σηκώθηκα από το κρεβάτι μου ψάχνοντας να βγω τις άλλες δυο αλλά δεν ήταν εκεί. Την προηγούμενη μέρα είχαμε γυρίσει αργά γιατί η Mira είχε κάτι σαν μια μικρή συναυλία και αποφασίσαμε να κάτσουμε να την ακούσουμε, είναι τρελό, έχει υπέροχη φωνή, κάτασπρα μακριά μαλλιά, προσωπικότητα ευγενικότατη, σαν άγγελος μα η μαγεία τις είναι να μετατρέπετε σε δαίμονες;. Βρήκα ξανά, δυο σημειώματα αυτήν την φορά, στο τραπεζάκι. Το ένα ήταν από την Lucy και έλεγε πως θα πάει για ψώνια με την Wendy μέχρι αργά και το άλλο ήταν από την Hitomi που έλεγε πως αυτή και ο Gray έφυγαν νωρίς το πρωί για να φτάσουν νωρίς στον προορισμό τους. Και εγώ είχα μείνει ολομόναχη.        Πριν προλάβω καλά καλά να ετοιμαστώ ο Natsu μπήκε μέσα... ΑΠΌ ΤΟ ΠΑΡΆΘΥΡΟ. Και εγώ να τον κοιτάω με τα μάτια ορθάνοιχτα. Κάθισε στο κρεβάτι, "Καλημέρα Renu!" φώναξε χαρούμενος χωρίς να πάρει απάντηση. "Θα πήγαινα σε μια μικρή έρευνα, άκουσα κάτι για δράκους στο διπλανό χωριό. Η Mira που είπε να σε ρωτήσω αν θες να έρθεις" συνέχισε χαμογελαστός και μέσα στην χαρά. Και πάλι δεν πήρε απάντηση, με κοιτούσε για λίγη ώρα μέχρι που λίγο αίμα βγήκε από την μύτη του, αυτός αμέσως την κάλυψε και έκανε πίσω. Δεν είχα καταλάβει γιατί έγινε αυτό μέχρι που μίλησε. "Μην μου πεις πως και εσύ γδύνεσαι σαν τον Gray;" είπε δυσκολεύοντας να μιλήσει. Κοίταξα τον εαυτό μου και είδα πως φορούσα μόνο εσώρουχα, δεν μπορώ να κοιμάμαι με ρούχα στον ύπνο μου! Είναι απλά μια συνήθεια. Πετάχτηκα αμέσως, αφίσα μια δυνατή φωνή, έκρυψα τον εαυτό μου και έτρεξα προς το δωμάτιο. 

       Μετά από λίγο βγήκα με πολλά ρούχα επάνω μου και τον κοίταξα, τα μάγουλα μου ήταν κατακόκκινα, είχα γίνει εντελώς ρόμπα! Προχώρησα λίγο και κάθισα μπροστά του περιμένοντας να μιλήσει. "Εμ.." είπε ψάχνοντας κάτι να πει. "Δεν φταίω εγώ που μπαίνεις χωρίς να χτυπήσεις! Τέλος πάντων απλά ξέχνα το, τι έλεγες για τους δράκους;" είπα θυμωμένη. "Άκουσα πως ένας άνδρας από το διπλανό χωριό είπε πως είδε έναν δράκο, εγώ και ο Happy, που τώρα είναι στο Fairy Tail και τρώει ψάρια, θα πάμε να τσεκάρουμε και η Mira μου είπε να ρωτήσω αν ήθελες να έρθεις και εσύ..." είπε πιο σοβαρός από πριν. Για λίγη ώρα σκεφτόμουν, γιατί να πάει να δει τι συμβαίνει, είμαι σίγουρη πως ξέρει πως είναι απλά φήμες... Είχα εντυπωσιαστεί που ακόμα ήλπιζε πως θα βρει σημάδια για τους δράκους, ήθελα να πάω μαζί του για να του συμπαρασταθώ όταν θα δει πως δεν υπάρχει τίποτα. "Δέχομαι" απάντησα και του χαμογέλασα, "πρώτα όμως σκούπισε το αίμα από την μύτη σου" είπα και του γύρισα την πλάτη κοκκινίζοντας. Πήγα στην κουζίνα να ετοιμάσω πρωινό, έφαγα και αμέσως μετά πήγαμε να πάρουμε τον Happy, την φτερωτή γάτα, από το Fairy Tail. Προχωρώντας δεν μιλούσε κανείς από τους δυο μας. "Πως ήταν ο δράκος σού;" με ρώτησε ο Natsu που κοιτούσε αλλού, γύρισα και τον κοίταξα. Έκλεισα τα μάτια μου προσπαθώντας να θυμηθώ την όψη του. Χαμογέλασα. "Ήταν πανέμορφη, ήταν μπλε με άσπρο χρώμα και ζούσε σε έναν τεράστιο βράχο κοντά στην θάλασσα." Είπα. Δεν μπορούσα να θυμηθώ κάτι άλλο δυστυχώς, αλλά ήμουν ευτυχισμένη που η εικόνα της είχε επιστρέψει στο μυαλό μου. 

       Πριν το καταλάβουμε είχαμε φτάσει, μπήκαμε μέσα και καθίσαμε στο τραπέζι που ο Happy ο Gajeel, το κορίτσι με τα μπλε μαλλιά ονόματί Levy και ο γάτος του Gajeel καθόταν. "Καλημέρα" τους είπα και τους χαιρέτησα. Αμέσως ανταποκρίθηκαν χαμογελώντας ή χαιρετώντας μας. "Πάμε, έχουμε αρκετό δρόμο να κάνουμε και δεν έχουμε πολύ χρόνο. "Είπε ο Natsu και ο Happy άμεσος σηκώθηκε. "Τι εννοείς πολύ δρόμο;" του είπα και τον κοίταξα περίεργα, "θα πάμε με τα πόδια, είναι καλύτερο από το τρένο..." είπε χαμογελώντας. Τέλεια σκέφτηκα... Ο Gajeel μας είπε πως δεν ήθελε να έρθει αφού δεν υπήρχε καμία ελπίδα να βρούμε κάτι μα ο Natsu δεν έδειχνε να πτοείται! Μετά από αυτό ξεκινήσαμε το περπάτημα. 

       Προχωρώντας μιλούσαμε για άσχετα θέματα. Η ώρα πέρασε πιο γρήγορα από όσο περίμενα, φτάνοντας στο χωριό είδα πως ήταν γεμάτο ανθρώπους, περπατούσαν, γελούσαν, μιλούσαν. Ο Natsu αμέσως έβγαλε ένα χαρτί που είχε γραμμένη την διεύθυνση του άντρα που είχε βγάλει τις φήμες για τους δράκους. "Νatsu, γιατί δεν καθόμαστε λίγο να φάμε, πεθαίνω της πείνας..." του είπα προσπαθώντας να καθυστερήσω την απογοήτευση του, "άιιι" συμφώνησε η γάτα που πετούσε κουρασμένη από πάνω μας. "Καλή ιδέα" απάντησε ο Natsu χαρούμενος. Καθίσαμε σε ένα μικρό εστιατόριο και περιμέναμε τον σερβιτόρο να έρθει. Εγώ κοιτούσα γύρο μου και χαιρόμουν με τους πολλούς ανθρώπους που υπήρχαν γύρο μας. "Θα θέλατε κάτι για εσάς και την κοπέλα σας;" είπε ο ψηλομύτης σερβιτόρος. Αμέσως πεταχτήκαμε και οι δυο και και κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον. Έριξα το κεφάλι μου πάνω στο τραπέζι για να μην φανεί το ότι κοκκίνισα. Ο Natsu παρήγγειλε αυτά που ήθελε και ο σερβιτόρος έφυγε. "Αχαχαχα, ο Natsu και η Renu αγαπιούνται!" είπε ο Happy κοροϊδεύοντας, πετάχτηκα πάνω, έπιασα την γάτα και ετοιμαζόμουν να την πετάξω έξω, αλλά έδειξα έλεος. Ο Natsu πάλι δεν μιλούσε, ήταν πολύ σκεπτικός. Πολύ κακή ιδέα να έρθουμε σε εστιατόριο σκέφτηκα και περίμενα πως και πως να φύγουμε. Φάγαμε και ετοιμαζόμασταν να βγούμε έξω. 

       Είχε αρχίσει να νυχτώνει. Ευχόμουν τουλάχιστον ο άντρας που έφτιαξε τις φήμες να μας πει έστω και κάτι μικρό για τους δράκους, έγινα τόσο ρόμπα σήμερα και άρχισα να ελπίζω πως ο θεός με δοκίμαζε και πως θα μου έδινε κάτι καλό στο τέλος. Χτυπήσαμε την πόρτα του σπιτιού του άντρα και ένας τύπος καλοντυμένος με ένα τσιγάρο εμφανίστηκε και μας κοίταξε, "Τι είναι;" μας είπε. Ήταν πραγματικά αγενής. "Είδα ότι είχατε πει πως είδατε δράκο πρόσφατα..." είπε ο Natsu περιμένοντας να ακούσει κάτι καλό. Ο τύπος έσκασε στα γέλια "Δεν το πιστεύω πως εσείς τα βρομόπαιδα το πιστέψατε, δεν καταλαβαίνετε από σόουμπιζ" Είπε και μας έκλεισε την πόρτα στα μούτρα. 

       Εγώ έβγαζα καπνούς από την κακία μου και ήμουν έτοιμη να σπάσω την πόρτα και να τον πλακώσω! Κοίταξα όμως το πρόσωπο του Natsu και είδα πως κοιτούσε κάτω στεναχωρημένος, γύρισε και ξεκίνησε να περπατάει προς τον δρόμο του γυρισμού και από πίσω ο Happy. Και οι δυο με το κεφάλι κάτω. Τον σταμάτησα και τον κοίταξα. Ακούμπησα το κεφάλι μου στο κεφάλι του και του είπα. "Μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά, μπορεί να μην τους βρούμε ποτέ μα είμαι σίγουρη πως θα γυρίσουν" και του χαμογέλασα. 

Κεφάλαιο έντεκα (όλα θα πάνε καλά *μέρος δύο*)

~τριτοπρόσωπη αφήγηση, η ιστορία που ακολουθεί έγινε ταυτόχρονα με την παραπάνω και αφηγείται τι έγινε με τον Gray και την Hitomi.~

       Προχωρούσαν χαλαρά προς την γραμμή των τρένων και μιλούσαν για ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Έδειχναν να το ευχαριστιούνται και οι δυο και όταν έφτασαν εκεί η Hitomi κάθισε και περίμενε για τον Gray που έβγαζε τα εισιτήρια. Η αποστολή έλεγε πως κακοποιοί απαγάγουν κορίτσια εδώ και αρκετό καιρό και οι κάτοικοι έχουν χάσει την ελπίδα πως θα ξανά δούνε τις κόρες ή τις γυναίκες τους. Η αμοιβή φυσικά ήταν μεγάλη. 50.000 ευρό. Εφόσον η Hitomi είχε τον Gray μαζί της δεν φοβόταν τίποτα. 

       "Έτοιμοι! το τρένο έρχεται σε ένα τέταρτο περίπου." Είπε ο Gray χαρούμενος και χαλαρός. Κάθισε δίπλα από την Hitomi και εκείνη έδειχνε να κοκκινίζει λίγο. Περίεργο, μιλούσαν λες και γνωριζόντουσαν χρόνια ενώ πάνε μόνο δυο μέρες. Κάτι γλυκό υπήρχε μεταξύ τους, και ήταν απόλυτα προφανές. "Για μισό! *σνιφ-σνιφ* κάποιος μας παρακολουθεί!" Είπε η Hitomi μυρίζοντας τον γύρο κόσμο. Αμέσως πήδηξε σε ένα θάμνο που βρισκόταν από πίσω και μια γυναικεία φωνή ακούστηκε. Μια κοπέλα με μπλε σγουρά μαλλιά και χειμωνιάτικα ρούχα εμφανίστηκε τρίβοντας το χτυπημένο της κεφάλι. "Juvia;!!" πετάχτηκε ο Gray ξαφνιασμένος, λες και δεν το περίμενε..., "Gray-sama... Δεν πρέπει να πηγαίνεις σε αποστολές με άλλες γυναίκες." είπε στεναχωρημένη έτοιμη να κλάψει. Ο Gray έκανε πίσω διστακτικά. "Συγνώμη! Μπορεί να πηγαίνει με όποιον θέλει σε αποστολές " πετάχτηκε η Hitomi εξοργισμένη. "Ο Gray είναι της Juvia και μόνο! Μόνο!!" απάντησε η λίγο τρελή αυτή κοπέλα. Μια νέα μάχη είχε έτσι αρχίσει. 

       Πριν καλά καλά ξεκινήσουν, οι πόρτες του τρένου που θα έπαιρναν είχαν ανοίξει και ο Gray έπιασε την Hitomi από το χέρι και την έβαλε μέσα, και ευτυχώς η Juvia δεν πρόλαβε να μπει μαζί τους. "Δεν μου είπες πως έχεις κοπέλα..." Είπε η Hitomi που άρχισε να χάνει έλπισες. "Βασικά δεν έχω, απλά αυτή νομίζει ότι έχω" απάντησε ο Gray προσπαθώντας να της εξηγήσει την μεγάλη αυτή παρεξήγηση. Το τρένο προχωρούσε αργά και σταθερά και η Hitomi και ο Gray απολάμβαναν τα τοπία που υπήρχαν από έξω. Μετά από κάμποση ώρα το τρένο σταμάτησε και κατέβηκαν. 

       Προχώρησαν στην πλατεία ψάχνοντας πληροφορίες από περαστικούς. “Συγγνώμη μπορείτε να μας πείτε τι συμβαίνει με τις απαγωγές;” ρωτούσαν και ξανά ρωτούσαν. Δεν έπαιρναν καλές απαντήσεις αλλά έστω και αυτές ήταν αρκετές. Μια συμμορία αντρών μαύρης μαγείας απαγάγουν νεαρές κοπέλες την νύχτα. Αποφάσισαν πως η Hitomi θα είναι το ‘δόλωμα’ και ο Gray θα τους πιάσει. Περίμεναν να βραδιάσει και όπως ακριβώς περίμεναν ο κόσμος είχε εξαφανιστεί. Η Hitomi έμεινε στο κέντρο της πλατείας και ο Gray κρύφτηκε σε ένα στενό εκεί κοντά για να μπορεί να παρακολουθεί τι θα συμβαίνει. Μετά από κάμποση ώρα ένας τύπος με μαύρα την πλησίασε. “Για σου μικρούλα” είπε και γέλασε ειρωνικά, η Hitomi έμεινε ακίνητη. “Είμαι από μια μαύρη ομάδα. Θα σε πείραζε να έρθεις μαζί μου;” είπε και τα μάτια του άστραφταν σαν λεπίδες. Η Hitomi χαμογέλασε ειρωνικά και τον κοίταξε στα μάτια. “Είμαι από το Fairy Tail οπότε θα σε πείραζε να έρθεις μαζί μου;” του απάντησε. Εκείνος χαμογέλασε ευχαριστημένος, για κακή της τύχη ο τύπος ήταν μάγος μεταφοράς. Ένα κλικ και αυτός και εκείνη είχαν εξαφανιστεί. Ο Gray δεν πρόλαβε να κάνει την κίνηση του και άρχισε να τρέχει ψάχνοντας από που πήγαν. Έτρεχε σε όλο το χωριό μέχρι που βρήκε ένα τούνελ. 

       “Γγρ! άφησε με!” φώναζε η Hitomi τρομαγμένη. Ένας άλλος τύπος ήταν τώρα στο δωμάτιο που την είχαν βάλει. Την είχαν δέσει για να μην μπορεί να φύγει. “Τι θέλετε!;” φώναξε. Ο τρομαχτικός άντρας την πλησίασε και την σήκωσε. Χαμογέλασε ειρωνικά και τις είπε “Αυτό δεν σε ενδιαφέρει”  και την πέταξε ξανά κάτω. Η πόρτα άνοιξε δυνατά και ο Gray ήταν από πίσω εξοργισμένος. Ο τύπος σηκώθηκε και πήρε στάση μάχης. Ο Gray έβγαλε το πουκάμισο που φορούσε και πήρε και αυτός την στάση του. Με μια κίνηση ένα τεράστιο όπλο από πάγο είχε εμφανιστεί στα χέρια του. Ο τύπος χαμογέλασε. Η Hitomi έσφιξε τα μάτια φοβισμένη και προσπαθούσε να λύσει τα σκοινιά που την εμπόδιζαν να κουνηθεί παγώνοντας τα. Άνοιξε τα μάτια της και είδε πως ένα τεράστιο στρώμα μαύρης μαγείας κατευθυνόταν προς τον Gray. 

       Η Ηitomi σηκώθηκε αφού έσπασε τα δεσμά της και με δυσκολία έτρεξε και πήδηξε προστατεύοντας τον Gray. “Hitomi!” φώναξε ο Gray και εκείνη έπεσε κάτω λιπόθυμη. Οργή γέμισε το σώμα του βλέποντας την να πέφτει στο πάτωμα. Συνέχισε να πολεμάει τον τύπο προστατεύοντας την. Λίγα λεπτά αργότερα και είχε νικήσει. Δεν τον ένοιαζε πια η αποστολή, σήκωσε την Ηitomi στην αγκαλιά του και έτρεξε προς την έξοδο. Σκέφτηκε πως έπρεπε να την πάει στο νοσοκομείο, μετά όμως θυμήθηκε την Renu, τότε κατευθύνθηκε προς την γραμμή των τρένων. Μπήκε στο πιο σύντομο που σταματούσε στο διπλανό χωριό της Magnolia. Κατέβηκε και έτρεξε προς την κατεύθυνση του Fairy Tail.

Κεφάλαιο δώδεκα (το φως του εφιάλτη μου)

       Καθόμασταν στο μπαρ και μιλούσαμε χαλαρά,ήμασταν λίγα άτομα γιατί είχε νυχτώσει, όταν ξαφνικά η πόρτα άνοιξε απότομα. Γύρισα για να δω τι συνέβαινε και είδα τον Gray πληγωμένο και στην αγκαλιά του την Hitomi λιπόθυμη. Έτρεξα αμέσως προσπαθώντας να τους βοηθήσω. Ο Gray έπεσε στα γόνατα και εγώ με μαγεία προσπάθησα να θεραπεύσω την Hitomi. Τίποτα δεν γινόταν όμως. Προσπαθούσα όλο ποιο πολύ και περισσότερο, ξαφνικά ένιωσα μια μικρή παλάμη στον ώμο μου. "Renu-chan, άστη σε εμένα, εσύ προσπάθησε να βοηθήσεις τον Gray" μου είπε η Wendy προσπαθώντας να με ενθαρρύνει. Η Wendy έχει περισσότερες θεραπεύτηκες δυνάμεις από εμένα, ο δράκος της της έμαθε περισσότερο θεραπεία παρά μάχη ενώ εμένα μου έμαθε περισσότερο μάχη και λιγότερο θεραπεία.               

       Η Wendy προσπαθούσε πάρα πολύ ώρα όταν ξαφνικά τα μάτια της άνοιξαν απότομα και γέμισαν δάκρυα. Όλοι την κοιτάγαμε ξαφνιασμένοι. "Τι έγινε;" την ρώτησα και της φώναξα. Εκείνη σκούπισε τα δάκρυα της. "Η Hitomi-chan ήταν υπό την επήρεια μια κατάρας και κάτι την χτύπησε και την επιδείνωσε" Είπε διστακτικά. Είχαμε μείνει άφωνοι. Ο Μάστερ πλησίασε και ακούμπησε το κεφάλι της. Την σηκώσαμε και την πήγαμε σε ένα κρεβάτι ώστε να μπορέσουμε να βρούμε τι έπαθε. Μαζευτήκαμε όλοι στο μπαρ, "Gray τι έγινε;" ρώτησε εξοργισμένος ο Natsu. "Στην αποστολή που πήγαμε. Την χτύπησε μαύρη μαγεία." Είπε δισταχτικά κοιτάζοντας κάτω. Ο Natsu άρπαξε το χαρτί που κρατούσε ο Gray και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. 

       "Natsu! Natsu περίμενε" τον φώναξα μα αυτός δεν γυρνούσε. Έτρεχε με όλη του την δύναμη και ασφαλώς δεν μπορούσα να τον προλάβω. Μια λάμψη εμφανίστηκε και νερό μέσα από το πουθενά τον τύλιξε. "Είπα περίμενε!" Είπα ήρεμη, το πρόσωπο του φαινόταν εξοργισμένο και εγώ είχα μείνει με το στόμα μισάνοιχτο. Δεν τον είχα ξανά δει ποτέ τόσο θυμωμένο. Νόμιζα πως δεν συμπαθούσε την Hitomi, μου έδειξε όμως πως δεν τον ένοιαζε πως συμπεριφερόταν ο άλλος σε εκείνον, αλλά μας ένιωθε όλους σαν την οικογένεια του. Χαμογέλασα. Με το χέρι μου έδειξα την θάλασσα και εκείνος με κοίταξε. Με το νερό που τον είχε τυλίξει τον έφερα ποιο κοντά μου. Τον αγκάλιασα και πήδηξα στο νερό, γύρο μας είχε δημιουργηθεί μια μπάλα, κάτι σαν ένα μικρό υποβρύχιο. "Από εδώ είναι ποιο γρήγορα." Του είπα και τον κοίταξα στα μάτια. Με κοίταξε με περιέργεια και μόλις πήγε να μιλήσει τον διέκοψα, "νόμιζες πως θα σε άφηνα να πας μόνος σού;" είπα και του χαμογέλασα. προχωρούσαμε για λίγη ώρα και μόλις φτάσαμε έσπρωξα με πίεση την μπάλα αέρος και πεταχτήκαμε έξω από την θάλασσα. 

       Ο Natsu έβγαλε το χαρτί και το κοίταξε. "Δεν λέει πληροφορίες για το που βρίσκετε" μου είπε. "Νόμιζα πως η μύτη του Natsu δεν κάνει ποτέ λάθος" του είπα λίγο ειρωνικά. "Σωστά!" πετάχτηκε και άρχισε να μυρίσει το γύρο μέρος. Μετά από λίγη ώρα έτρεξε προς μια κατεύθυνση. Τον ακολούθησα τρέχοντας όσο ποιο γρήγορα μπορούσα. Μπήκαμε σε ένα σκοτεινό τούνελ και προχωρούσαμε μέχρι που βρήκαμε μια σιδερένια πόρτα. Αφίσα μια κραυγή και έριξα νερό με μεγάλη πίεση πάνω της ώστε να την ρίξω. Έπεσε εύκολα και δυο τύποι με μαύρα γύρισαν και μας κοίταξαν. 

       "Και άλλα βρομόπαιδα από το Fairy Tail;" είπε ο ένας ειρωνικά. Εγώ και ο Natsu πήραμε θέση μάχης. Εύκολα τους νικήσαμε και προχωρήσαμε στο επόμενο δωμάτιο. Ένα μεγάλο μηχάνημα ήταν μέσα. Πάνω του κρεμασμένη μια κοπέλα που έδειχνε να πονάει, από δίπλα ένας μεγαλόσωμος άντρας και από πάνω ένας τρομακτικός τύπος που επίβλεπε την κατάσταση. Μείναμε και οι δυο άφωνοι. Μια μεγάλη μαύρη σκιά κάλυψε το πρόσωπο του Natsu και αμέσως ετοιμάστηκε για μάχη. Ήμουν εκατό της εκατό σίγουρη πως θα έκανε αυτό το μέρος κομματάκια σε λιγότερο από ένα λεπτό. 

       Οι δυο άντρες μας κοίταξαν και μόνο ο ένας αντέδρασε. εγώ προσπάθησα να τον πολεμήσω ώστε ο Natsu να πάει σε αυτόν που επέβλεπε (που προφανώς ήταν και ο αρχηγός αυτής της ιστορίας) "Suiro no koen" φώναξα και ένα τεράστιο κύμα έπεσε πάνω στον μεγαλόσωμο τύπο.( Suiro no Koen= τεράστιο κύμα, ακόμα μια κίνηση που μόνο ένας Dragon slayer του νερού μπορεί να κάνει). Αυτός έπεσε πίσω αλλά ξανά σηκώθηκε με ευκολία. "Ποιοι είστε και γιατί το κάνετε αυτό!;" του φώναξα κάνοντας ένα βήμα πίσω. Με κοίταξε, το ένα του μάτι ήταν κόκκινο.Μου εξήγησε πως αυτός και οι ομάδα του μάζευαν γυναίκες που χρησιμοποιούσαν μαγεία και της έκλεβαν την μαγεία ώστε να την βάλουν σε ένα σκήπτρο το "Death magic σκήπτρο". Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό. Συνέχισα να πολεμάω. Τότε ήταν που ο τύπος έκανε την κίνηση του. Άνοιξε τα χέρια του και τα έκλεισε τεντωμένα, αμέσως μια μαύρη σκιά εμφανίστηκε και ερχόταν κατά πάνω μου. Σήκωσα ένα στρώμα νερού μπροστά μου και η σκιά έπεσε πάνω του χωρίς να με χτυπήσει. "Suiro no tekken" φώναξα παίρνοντας φόρα και τρέχοντας προς το μέρος του. Το χέρι μου είχε περιτριγυριστεί από νερό και μόλις το τέντωσα ένα μεγάλο κύμα ξανά έπεσε επάνω του με περισσότερη πίεση. Αυτός σταύρωσε τα χέρια του προστατεύοντας το πρόσωπο του. Αμέσως πετάχτηκε και έριξε ακόμα μια μεγαλύτερη σκιά πάνω μου. Δοκίμασα να προστατευτώ με το νερό αλλά η δύναμη της σκιάς ήταν μεγαλύτερη και με χτύπησε. 

       Φώναξα από τον πόνο και όταν άνοιξα τα μάτια μου δεν υπήρχε τίποτα γύρο μου. Ξαφνικά ένα μικρό κορίτσι εμφανίστηκε να κλαίει μπροστά από ένα καμένο σπίτι. Οι φλόγες το τύλιγαν. Αμέσως μετά το κορίτσι έκλαιγε μπροστά από ένα βράχο. Μετά ένα μεγάλο κύμα εμφανίστηκε γύρο του και αμέσως μετά ένα μεγαλύτερο κορίτσι βρέθηκε μπροστά μου. Γύρισε και με κοίταξε, ήμουν εγώ. Έτρεξα προς μια άλλη κατεύθυνση όμως ο εαυτός μου με κυνηγούσε και πολλαπλασιαζόταν, τα πρόσωπα των χιλιάδων εαυτών μου άρχισαν να μετατρέπονται σε τέρατα και να τσιρίζουν. "Μαγεία εφιάλτης" είπα ψιθυριστά και έκλεισα τα μάτια μου. Η μαγεία του τύπου ήταν ο εφιάλτης. Σε κάνει να βλέπεις ότι θέλει εκείνος, μάχεται με τα συναισθήματα των άλλων. Βλέπει το παρελθόν σου. "Τσς! Αν νομίζεις πως θα χάσω από ένα όνειρο είσαι γελασμένος!" φώναξα, λίγα δευτερόλεπτα μετά βρέθηκα μπροστά στο Fairy Tail. Ξαφνιασμένη έμεινα να το κοιτάω. Φωτιές τύλιξαν το κτίριο και φωνές ακουγόταν από μέσα. Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο μου και έκλεισα τα μάτια μου. "Δεν μπορεί να σε νικήσει σωστά;" άκουσα μια γνωστή φωνή. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα τον Natsu να μου έχει απλώσει το χέρι και να μου χαμογελάει. Σκούπισα τα δάκρυα μου και ένα μεγάλο κύμα εμφανίστηκε, μέσα βρισκόμουν εγώ. Όλα εξαφανίστηκαν και βρισκόμουν πάλι στην πραγματικότητα.

       Ο τύπος κοίταξε ξαφνιασμένος, κοιτούσε το χέρι του και μετά εμένα. "Suiro no kenkaku" φώναξα για άλλη μια φορά και ένα σπαθί από νερό εμφανίστηκε στο χέρι μου. τον χτύπησα με αυτό και εκείνος έπεσε και δεν ξανά σηκώθηκε. Σήκωσα το κεφάλι μου και είδα τον Natsu να μάχεται με δυσκολία εναντίον του αρχηγού τους. Ο αρχηγός τους έπιασε το σκήπτρο και το έβαλε μπροστά στον Natsu, ένα μεγάλο κύμα σαν κεραυνός από σκούρα χρώματα χτύπησε τον Natsu και έπεσε κάτω. "Natsu!" φώναξα απλώνοντας το χέρι μου προσπαθώντας να τον πιάσω. Ο Natsu προσπαθούσε να σηκωθεί αλλά δεν τα κατάφερνε. Ο άντρας με οργή τον ξανά χτύπησε και έμεινε κάτω.    

       Έβαλα το χέρι μου στο στόμα μου και άρχισα να κλαίω. Αυτός γύρισε και με κοίταξε. Έστρεψε το σκήπτρο προς το μέρος μου και ετοιμάστηκε να μου ρίξει. Αφίσα μια δυνατή φωνή και έτρεξα προς το μέρος του. "Suiro no...." φώναξα, "Shi no...." είπε αυτός ταυτόχρονα, "hokko" "shaku".  Ένα τεράστιο κύμα νερού κρατούσε αντίσταση στο κεραυνό και όσο πλησίαζα τόσο περισσότερο το κύμα μεγάλωνε. Το σκήπτρο έσπασε, και ο τύπος έπεσε πίσω.

        Έτρεξα προς τον Natsu προσπαθώντας να τον βοηθήσω. Μετά από λίγο ο Gajeel και η Erza μπήκαν μέσα, κοιτούσαν δεξιά και αριστερά μέχρι που είδαν εμένα και τον Natsu στην πάνω πλευρά του δωματίου "Ει! Τι έγινε εδώ!;" είπε ο Gajeel θυμωμένος. Ο Natsu άνοιξε τα μάτια του αργά, τον κοίταξα και τον αγκάλιασα, δάκρυα χαράς κύλησαν από τα μάτια μου. (Ναι η σκηνή έγινε όπως την εικόνα από πάνω.) Όλοι μαζί φύγαμε από εκείνο το μέρος και προχωρήσαμε προς το Fairy Tail.

Κεφάλαιο δεκατρία (το κορίτσι του καταραμένου ναού)

       Γυρίσαμε τρέχοντας στο κτίριο. Ο Natsu είχε πάει στο σπίτι του. Μπήκαμε στο δωμάτιο όπου βρισκόταν η Hitomi. Η Wendy μας είπε πως το καλύτερο ήταν να την αφήσουμε να ξεκουραστεί και να δούμε πως θα ήταν αύριο. Μετά από αυτό φύγαμε όλοι. "Lucy, θα πάω στο σπίτι του Natsu. Ίσως χρειάζεται βοήθεια.." Της είπα λίγο ντροπαλά, "Χε,χε! Να προσέχεις!!" Είπε και είχε ένα περίεργο βλέμμα. Σήκωσα το χέρι μου και την χαιρέτησα μετά πήρα τον δρόμο μου. Περπατούσα αργά κοιτάζοντας γύρο μου, ήταν νύχτα οπότε δεν φαινόταν καλά. 

       Έφτασα μπροστά από ένα τούβλινο σπίτι. Στην αυλή είχε μια ταμπέλα, "Natsu και Happy;" Αυτό πρέπει να είναι. Προχώρησα, η πόρτα ήταν ανοιχτή. Την άνοιξα σιγά σιγά και προχώρησα μέσα. "Μπαίνω!" Είπα δυνατά."Είμαι μεσ-" πήγα να πω αλλά κάτι με διέκοψε. Κοίταξα γύρο μου, το σπίτι ήταν πολύ βρώμικο. Μετά είδα τον Natsu να κοιμάται στο καναπέ και από δίπλα του ο Happy. "Αχ θεέ μου..." Ψιθύρισα. Τον πλησίασα και το κοίταξα. Χαμογέλασα και μετά απομακρύνθηκα. "Μάλιστα... Ώρα για καθάρισμα." Είπα με περηφάνια, Έδεσσα στο κεφάλι μου μια μπαντάνα και έπιασα την σκούπα. Ετοίμασα τέσσερις μαύρες σακούλες για τα σκουπίδια και ξεκίνησα την δουλειά. Σκούπισα πρώτα το σαλόνι, όσο ποιο σιγά μπορούσα για να μην τον ξυπνήσω. Μετά έπιασα το ξεσκονόπανο και ξεσκόνισα τα ράφια. Δίπλα ήταν ένας πίνακας που πάνω είχε πολλά χαρτιά από αποστολές, φαίνεται ο Natsu τις κρατάει για ενθύμια, χάχα... Χαλαρά και κοιτώντας κάτω πλησίασα την κουζίνα, άνοιξα τα φώτα και έμεινα να κοιτάω. "Αυτό θα μου πάρει αιώνες!" είπα στον εαυτό μου. Ξεκίνησα δουλειά λοιπόν. Όταν επιτέλους τελείωσα κοίταξα το ρολόι, ήταν 3:30... Αναστέναξα κουρασμένη και κάθισα σε μια καρέκλα. Μόλις πήγα να γύρο το κεφάλι μου στο τραπέζι και να κοιμηθώ άνοιξα τα μάτια μου απότομα και πετάχτηκα πάνω, "την τουαλέτα!" είπα, το ξανά σκέφτηκα λίγο, δεν ήθελα να μπω σε κόλαση... Άρπαξα μια μάσκα και μια μάσκα θαλάσσης και κατευθύνθηκα προς την πόρτα. Άνοιξα σιγά σιγά, μπήκα μέσα και άνοιξα τα φώτα. Ευτυχώς δεν ήταν τόσο χάλια όσο περίμενα. Έπιασα το άζαξ και καθάρισα τον καθρέφτη. 

       Μόλις τελείωσα κοίταξα και είδα ξαφνικά το πρόσωπο του Natsu, την αντανάκλαση του βασικά. "γκΑΑΑΑ" Τσίριξα κατατρομαγμένη. Αυτός καθόταν και με κοιτούσε, έτριψε τα μάτια του, "τι κάνεις εδώ;" μου είπε. Εγώ είχα κολλήσει στον τοίχο και ανέπνεα βαθιά, του έριξα μια θυμωμένη ματιά και τον κλότσησα πίσω. "Είσαι ηλίθιος! Τουλάχιστον πες μου πως είσαι από πίσω μου! τράβα κοιμίσου ..." του φώναξα  και του ξανά φώναζα. Αυτός γύρισε και προσπάθησε να προχωρήσει μέχρι που σταμάτησε και έγειρε σε ένα τοίχο, "γκχχχ" είπε πονώντας. Τον κοίταξα και τον πλησίασα, τον βοήθησα να προχωρήσει προς το σαλόνι και εκεί ξάπλωσε. Έβαλα τα χέρια μου πάνω του και μια λάμψη εμφανίστηκε, έκλεισα τα μάτια μου και συγκεντρώθηκα. Μετά από λίγη ώρα έδειχνε ανακουφισμένος. "Ένταξη τώρα κοιμίσου"; του είπε και σηκώθηκα αργά, με τράβηξε κάτω "καληνύχτα" μου είπε ψιθυριστά. Του χαμογέλασα και σηκώθηκα, τέντωσα τα χέρια μου και ξανά πήγα στην τουαλέτα. Μόλις τελείωσα και από εκεί είχε πάει 4:00 και δύσκολα μπορούσα να προχωρήσω. Πήγα στο σαλόνι και σωριάστηκα σε ένα καναπέ.

       Ξύπνησα το πρωί, είχα ξυπνήσει πιο νωρίς από τον Natsu, τραγικό! Πήγα στην κουζίνα και ετοίμασα πρωινό. Αμέσως μετά πήγα να ξυπνήσω τον Natsu. Κοιμόταν πολύ άτσαλα, το ένα πόδι του ήταν στον καναπέ και το κεφάλι του στο πάτωμα. Έσκυψα πάνω από το κεφάλι του, πριν προλάβω να τον φωνάξω άνοιξε τα μάτια του και πετάχτηκε. Και ναι, τσουγκρίσαμε τα κεφάλια μας. Εγώ έπεσα πίσω, και οι δυο τρίβαμε το κεφάλι μας. "Πρόσεχε!" του φώναξα, "εσύ πρόσεχε!" μου φώναξε και εκείνος. "Τι έγινε;" πετάχτηκε ο Happy από το πουθενά τρίβοντας τα μάτια του. Γελάσαμε όλοι και μετά φάγαμε το πρωινό μας. 

       Μόλις φτάσαμε στην ομάδα το κλίμα ήταν κάπως... διαφορετικό. Όλοι ήταν λίγο ποιο λυπημένοι. Η Wendy μας πλησίασε και έδειχνε και αυτή λυπημένη, μας πήγε στο δωμάτιο που κοιμόταν η Ηitomi. Ήταν κάτασπρη και έτρεμε, είχε σφίξει τα μάτια της και τα δόντια της. Αυτό δεν είναι σίγουρα καλό. "Τι θα κάνουμε!;" Είπε η Wendy έτοιμη να κλάψει, μου ήρθε μια ιδέα! Έτρεξα προς την βιβλιοθήκη της ομάδας. Πρόσφατα είχα διαβάσει ένα βιβλίο για κατάρες από εκείνη την βιβλιοθήκη. Το έδωσα στην Levy (το κορίτσι με τα μπλε μαλλιά που έκανε παρέα με τον Gajeel) της άρεσαν πολύ τα βιβλία και η μαγεία της είχε να κάνει με αυτό. Ήταν αρκετά χρήσιμη, για λίγα λεπτά το διάβαζε "δεν βρήκα τίποτα" είπε λυπημένη. 

       "Ο δράκος μου μου είχε μάθει μια τεχνική αλλά δεν έχω αρκετή μαγεία για να την χρησιμοποιήσω" μας είπε η Wendy. "Θα χρειαστώ την βοήθεια σας.." είπε κοιτάζοντας κάτω. Έπιασα το χέρι του Gajeel που καθόταν δίπλα μου και με το άλλο χέρι το χέρι του Natsu, ο Gajeel έπιασε το χέρι τις Wendy. "Έτοιμοι" είπαμε όλοι μαζί. Η Wendy έκλεισε τα μάτια της και μια λάμψη κάλυψε τα σώματα μας. Ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα τρομαχτικό δάσος με ξεραμένα δέντρα. Κοιτάζαμε δεξιά και αριστερά ξαφνιασμένοι. "Που είμαστε;" ρώτησε ο Natsu. "Μέσα της" του απάντησε η Wendy. "Έχει ένα δάσος μέσα της; και που είναι τα όργανα της;" είπε ξαφνισμένος. "Εννοεί στην ψυχή της βλάκα!" Του φώναξα και τον χτύπησα στο κεφάλι χαλαρά. Προχωρήσαμε λίγο μέχρι που είδαμε ένα μικρό πλάσμα να είναι πεσμένο στο πάτωμα. Το σήκωσα και είδα το πρόσωπο του. Ήταν λίγο αηδιαστικό, αλλά έδειχνε να πονάει. Το κράτησα στην αγκαλιά μου και συνεχίσαμε να προχωράμε "τι είναι αυτό Wendy;" την ρώτησα ξαφνιασμένη, το πλασματάκι έτρεμε πολύ. "Δεν είμαι σίγουρη" είπε. 

       'Ένας βρυχηθμός ακούστηκε από πίσω μας. Γυρίσαμε και είδαμε μια μαύρη σκιά με κόκκινα μάτια να μας κοιτάει. "Wendy κανε πίσω!" της φώναξα, της έδωσα το πλασματάκι και την έβαλα από πίσω μου. "Τι είναι πάλι αυτό!;" ρώτησε ο Gajeel ξαφνιασμένος. Η μεγάλη σκιά μας επιτέθηκε και όλοι πέσαμε πίσω. Προσπαθήσαμε να το πολεμήσου αλλά οι μαγικές μας δυνάμεις δεν δούλευαν εκεί μέσα. "Και τώρα;" είπα τρομαγμένη. "Σκεφτείτε κάτι θετικό... Εννοώ μια ανάμνηση, οτιδήποτε! ΓΡΉΓΟΡΑ!" Μας φώναξε η Wendy. "Και που θα βοηθήσει αυτό!;" της φώναξε ο Natsu "Απλά καν' το" του φώναξα. Σφίξαμε τα μάτια μας, σκέφτηκα της μέρες που έγινα μέλος στο Fairy Tail. Μια από τις ποιο χαρούμενες και ισχυρές αναμνήσεις μου. Ένιωσα κάτι ισχυρό να βγαίνει από μέσα μου. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα μια μεγάλη λάμψη να βγαίνει από την καρδιά όλων, και από εμένα. Η σκιά τσίριξε και μετά συρρικνώθηκε. Το πλασματάκι σταμάτησε να τρέμει τόσο πολύ. 

       Συνεχίσαμε να προχωράμε, μέχρι που είδαμε μια γαλάζια λιμνούλα. Η Wendy έβαλε το πλασματάκι στην λιμνούλα και μια λάμψη εμφανίστηκε. Ένα άσπρο πνεύμα με την μορφή της Hitomi εμφανίστηκε στην λίμνη. Άνοιξε τα χέρια της και λάμψεις εμφανίστηκαν. Γυρίσαμε και είδαμε πως το ξεραμένο δάσος είχε μετατραπεί σε ένα πανέμορφο χιονισμένο δάσος, γυρίσαμε πάλι στο πνεύμα της Hitomi και της χαμογελάσαμε. "Ευχαριστώ" μας είπε και χαμογέλασε. 

       Πιάσαμε τα χέρια μας ξανά και μετά από λίγο ξανά βρεθήκαμε στο δωμάτιο, η Ηitomi δεν έτρεμε ποια και το χρώμα της είχε ξανά γίνει κανονικό. Όλοι χαμογελάσαμε ανακουφισμένοι και την αφήσαμε να ξεκούραστη.

Κεφάλαια δεκατέσσερα (βόλτα στο παρελθόν) 

       Λίγες ώρες μετά η Hitomi είχε συνέρθει. Καθόμασταν όλοι στο μπαρ ανακουφισμένοι, την είδαμε να βγαίνει από το δωμάτιο. Έτρεξα και την αγκάλιασα. "Αχ... Δόξα τον θεό, είσαι καλά!" είπα ανακουφισμένη και όλοι της χαμογέλασαν. "Ει... Hitomi, μας χρωστάς μερικές εξηγήσεις." Είπε ο Natsu και την κοίταξε στραβά. "Συγγνώμη, θα έπρεπε να σας το έχω πει από την αρχή. Όλα άρχισαν όταν το έσκασα από το σπίτι μου. Οι γονείς μου με είχαν θυμώσει, δεν θυμάμαι καν τον λόγο. Τότε ήταν που με βρήκε ο δράκος μου, η Aisuji, με μεγάλωσε και μου έμαθε όσα ξέρω. Όταν εξαφανίστηκε αποφάσισα να γυρίσω πίσω στο σπίτι, δεν τους είπα τι είχε γίνει, αλώστε δεν είχε περάσει πολύς καιρός. Απολογήθηκα και με δέχτηκαν ξανά πίσω. Όλα πήγαιναν μια χαρά όταν μια μέρα εγώ και ο μικρός μου αδελφός αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα, είχε αρχίσει να νυχτώνει αλλά δεν προλάβαμε να γυρίσουμε πίσω, μια συμμορία από "κακούς" μάγους μας επιτέθηκε και σκότωσαν τον αδελφό μου. Το χωριό κατηγόρησε εμένα για τον θάνατο του και οι γονείς μου αρνήθηκαν να μένω πια μαζί τους μετά από όλα όσα είχα κάνει. Ο βασιλιάς του χωριού αποφάσισε να μην με διώξουν από το χωριό αλλά να με προσφέρουν ως δώρο προς τον δαίμονα για να μην εξοργιστεί όταν ξυπνήσει. Με έκλεισαν μέσα στον ναό, ο ναός ήταν παγωμένος και ο δαίμονας κοιμόταν και συνέχισε να κοιμάται. Το επόμενο που θυμάμαι είναι να βλέπω την Renu πεσμένη στο πάτωμα, προσφέρθηκα να την βοηθήσω μα οι δυνάμεις μου δεν κράτησαν πολύ και κατέρρευσα." Είπε και σταμάτησε για λίγο. Τα μάτια της ήταν βουρκωμένα. 

       "Ο βασιλιάς έβαλε μια μάγισσα να ρίξει πάνω μας μια κατάρα, αν πέθαινα πρώτη εγώ ο δαίμονας θα δεχόταν την κατάρα και αν πέθαινε εκείνος πρώτος θα δεχόμουν εγώ την κατάρα. Εγώ και ο δαίμονας ήμασταν δεμένοι με μια "αόρατη αλυσίδα". Από την στιγμή που ο δαίμονας σκοτώθηκε η κατάρα έπεσε πάνω μου." συνέχισε δισταχτικά και ένα δάκρυ κύλησε στα ροζ μάγουλα της. Την πλησίασα και την αγκάλιασα, "όλα θα πάνε καλά τώρα ναι; είμαστε η οικογένεια σου τώρα." Της ψιθύρισα στο αυτή και χαμογέλασε. 

       Διασκεδάσαμε όλοι μαζί στην ομάδα. Κάναμε έναν μικρό διαγωνισμό τραγουδιού, τραγούδησαν αρκετά άτομα μα ο χειρότερος ήταν ο Gajeel. "Ει, εσείς οι δυο!" είπε ο Gajeel και μας έδειξε. Εμείς γελούσαμε με τα χάλια του. "Σας προκαλώ, τραγουδήστε για να δούμε αν είστε καλύτερες από εμένα!" μας είπε θυμωμένος. Η Hitomi είχε πολύ καλή φωνή από όσο είχα ακούσει και η φωνή μου ήταν σίγουρα καλύτερη από του Gajeel. Ανεβήκαμε στην σκηνή μαζί και ετοιμάσαμε τα μικρόφωνα μας. Άρχισα να κοκκινίζω και να τρέμω αμήχανα. Η Hitomi πάλι έδειχνε να το διασκεδάζει.

Μόλις τελειώσαμε το τραγούδι μας όλοι μας χειροκρότησαν και εμείς κατεβήκαμε από την σκηνή. Ένιωθα λίγο αμήχανα. Αμέσως μετά η Mirajane ανέβηκε στην σκηνή και άρχισε να μιλάει. "Γεια σε όλους!!!" είπε και όλοι την χειροκροτούσαμε. "Ήρθε η ώρα να ψηφίσουμε!!!" και πάλι την χειροκροτήσαμε. Άρχισε να να λέει τα ονόματα αυτόν που συμμετείχαν και οι κριτές μας, ο Gray, η Erza, ο Happy και ο Master, σημείωναν στα μπλοκάκια τους. Αφού λοιπόν τελείωσαν άρχισαν να λένε τα αποτελέσματα και τους βαθμούς μας από τους τελευταίους μέχρι τους πρώτους. "9. Gajeel, 8.Evergreen & Elfman, 7.Cana & Gildarts, 6.Freed, 5.Lucy & Loke, 4.Lisanna, 3.Mirajane...... 2.Wendy και 1.RENU & HITOMI!" Φώναξε ο master! Δεν το περίμενα να σας πω την αλήθεια! Μετά από αυτό η Hitomi κορόιδευε τον Gajeel. Διασκεδάζαμε πολύ, μιλούσαμε, λέγαμε αστεία... Αφού είχε πια νυχτώσει για τα καλά είχαμε μείνει λίγα άτομα. Εγώ, Η Hitomi, η Lucy, η Erza, η Wendy, ο Gray και ο Natsu. Αποφασίσαμε λοιπόν να φύγουμε. "Ει! Που νομίζετε ότι πάτε;" μας φώναξε ο Master και εμείς γυρίσαμε να δούμε τι μας ήθελε. "Αφού είστε οι τελευταίοι που μείνατε θα μας βοηθήσετε με το συμμάζεμα!" μας είπε και όλοι μαζί αφήσαμε ένα βαρύ αναστεναγμό. Εγώ και ο Natsu βάζαμε τις καρέκλες πάνω ενώ η Wendy και η Hitomi καθάριζαν τα τραπέζια. Η Lucy, ο Gray και η Erza σκούπιζαν. Μετά από αρκετή ώρα είχαμε τελειώσει όλοι. 

       Βγήκαμε και αρχίσαμε να περπατάμε. Σε κάποιο σημείο λοιπόν χωριστήκαμε. "Καληνύχτα!" Φωνάξαμε ο ένας στον άλλον. Ο Natsu με πλησίασε, "τα λέμε αύριο, ευχάριστο για εχθές" μου είπε και μου χαμογέλασε, εγώ κοκκίνισα λίγο. Είχαμε μείνει μόνο εγώ, η Hitomi και η Lucy και προχωρούσαμε προς το σπίτι. "Χαχαχα, δεν το πιστεύω ότι σου αρέσει αυτός ο κουφιοκέφαλος!" με κορόιδεψε η Hitomi. Εγώ αμέσως πετάχτηκα πίσω. "Μα-μα δεν μου αρέσει!" είπα ντροπαλά και κοκκίνισα λίγο. "Τότε γιατί κοκκινίζεις;" με ρώτησε ειρωνικά και μου έριξε μια περίεργη ματιά, εγώ έκλεισα τα μάτια μου και τα άνοιξα ξανά. "Δεν θες να μιλήσω για τον Gray έτσι;" της είπα ειρωνικά, μια νέα μάχη είχε ξεκινήσει. "Εγώ- εγ-εγώ..." προσπάθησε να απαντήσει αλλά δεν μπορούσε να σύνταξη μια πρόταση. 

       Ευτυχώς ή δυστυχώς η μάχη μας δεν συνέχισε γιατί είχαμε φτάσει σπίτι. Μπήκαμε και εγώ αποφάσισα να μην μείνω έξω καθόλου, ήμουν πολύ κουρασμένη. Έβαλα τις πιτζάμες μου και έπεσα για ύπνο. Τότε σκεφτόμουν για το παρελθόν της Hitomi, ξαφνικά μια περίεργη σκέψη μου ήρθε στο μυαλό, γιατί δεν θυμάμαι το παρελθόν μου; ρώτησα τον εαυτό μου. Το μόνο που θυμάμαι είναι αφού εξαφανίστηκε ο δράκος μου και μετά, τι γινόταν όμως πριν από αυτό; Αποφάσισα λοιπόν το άλλο πρωί να πάω να το ψάξω.

       Το άλλο πρωί ξύπνησα νωρίς, κατά της 9:00 ήμουν όρθια και τα κορίτσια μιλούσαν για άσχετα θέματα. Βγήκα έξω και της χαιρέτησα. "Καλημέρα..." τους είπα και έτριψα το μάτι μου. "Καλημέρα!" μου απάντησαν και αυτές. Μπήκα στο μπάνιο και έπλυνα το πρόσωπο μου. Οι σκέψης που είχα στο μυαλό μου χθες βράδυ ξανά ήρθαν. Αναστέναξα και έπιασα τα μαλλιά μου κότσο. Πήγα ξανά στο δωμάτιο  για να ντυθώ. Έβαλα μια κοντή μαύρη μπλούζα και ένα μακρύ τζιν και παπούτσια αθλητικά. Βγήκα έξω και ετοίμασα κάτι γρήγορο για να φάω. Όταν έφαγα κάθισα με τα κορίτσια για να τους πω τι είχα σκοπό να κάνω. "Λοιπόν, ήθελα να σας πω πως θα φύγω για σήμερα, αύριο θα είμαι εδώ" είπα και τους χαμογέλασα. "Που θα πας;" με ρώτησε η Lucy λυπημένη, "δεν είναι κάτι σοβαρό, απλά θέλω να πάω σε μια πόλη για να δω αν θα θυμηθώ κάτι από τα παιδικά μου χρόνια." Τους είπα και τους ξανά χαμογέλασα. "Σίγουρα θες να πας μόνη σού" με ρώτησε η Hitomi. "Ναι, σίγουρα" της απάντησα αποφασιστικά. Σηκώθηκα και πήρα το τσαντάκι μου, έβαλα μέσα νερό και λίγα χρήματα και ετοιμάστηκα να φύγω. Πριν κλείσω την πόρτα τα χθεσινά λόγια του Natsu μου ήρθαν στο μυαλό. "Ααα... Δώστε χαιρετίσματα στον... Natsu" Είπα και έκλεισα γρήγορα την πόρτα προτού δουν πως κοκκίνιζα πάλι. Γύρισα και αφίσα ακόμα ένα αναστεναγμό. Η Mizutoko (ο δράκος που με μεγάλωσε) δεν μου είχε πει πολλά πράγματα για το παρελθόν μου. Μόνο ότι με βρήκε σε ένα δάσος δίπλα από την πολύ Kuziga έτσι είπα να ξεκινήσω από εκεί.

       Πήγα λοιπόν στο σιδηροδρομικό σταθμό και αγόρασα εισιτήρια. Μετά από λίγη ώρα το τρένο μου έφτασε και εγώ μπήκα μέσα. Κάθισα σε μια ακριανή θέση, δεν καθόταν κανένας δίπλα μου. Έβαλα το κεφάλι μου στο παράθυρο και απολάμβανα τα τοπία. "Σταθμός Kuziga" ακούστηκε μια φωνή από τα μεγάφωνα και αμέσως πετάχτηκα. Είχα αποκοιμηθεί, ευτυχώς που δεν κοιμήθηκα βαριά και άκουσα το μεγάφωνο. Κατέβηκα κάτω και είδα την πόλη. Ήταν γεμάτη ανθρώπους και μαγαζιά  και ψιλά κτίρια. Πέρασα από την πλατεία ψάχνοντας να βρω κάποιο χάρτη για να δω που είναι αυτό το δάσος που με βρήκε η Mizutoko. Αφού πέρασα από την πλατεία ένιωθα πως κάποιος με παρακολουθούσε. Γύρισα αρκετές φορές πίσω αλλά δεν είδα κανέναν. Τελικά βρήκα ένα χάρτη και το δάσος που μου είπε η Mizutoko πως με βρήκε και έτσι πήρα το δρόμο για να φτάσω εκεί, ήταν μεσημεράκι και έτσι δεν υπήρχε κάποιος κίνδυνος. Προχωρούσα και προχωρούσα, μέχρι που άκουσα έναν θόρυβο από πίσω μου, όταν γύρισα ακούστηκε άλλος ένας δυνατός θόρυβος. Ένταξη, σίγουρα κάποιος με παρακολουθεί σκέφτηκα. 

       Κοίταξα καλύτερα στο δέντρο και είδα δυο μάτια να με κοιτάνε. Έκανα μια απότομη κίνηση και ένα σκοινί από νερό εμφανίστηκε και με αυτό βάρεσα δυνατά το δέντρο. Ένα κορίτσι με μαύρα μακριά μαλλιά έπεσε κάτω και με κοίταξε, είχε κατακόκκινα μάτια. "Γιατί με ακολουθείς;" της φώναξα, για λίγα λεπτά δεν πήρα απάντηση. "Re-Renu...-chan;" είπε εκείνη μετά από αρκετή ώρα. Εγώ έκανα πίσω ξαφνιασμένη, ήταν κάποια που ξέρω; κάποια που ήξερε το παρελθόν μου; "Εμ, συγγνώμη μα δεν σε θυμάμαι." Της είπα, και εκείνη με κοίταξε ξαφνιασμένη, έκλεισε τα μάτια τις και αναστέναξε. "Το περίμενα αυτό, αλλά δεν πειράζει. Είμαι η Valuki." Μου είπε και μου χαμογέλασε. 

 Μου είπε να πάμε σπίτι της για να μου εξηγήσει καλύτερα. Προχωρούσαμε χωρίς να μιλάμε και φτάσαμε μπροστά από ένα σπίτι, που για κάποιο λόγο μου φαινόταν γνωστό. Αυτή άνοιξε την πόρτα και μπήκαμε μέσα. Δεν ήταν κανείς εκεί. Καθίσαμε σε ένα καναπέ και εκείνη μου πρόσφερε λίγο χυμό. "Αν είσαι κάποια που ξέρω, σε παρακαλώ πες μου όλα όσα ξέρεις για εμένα, δεν θυμάμαι τίποτα από την παιδική μου ηλικία" της εξήγησα. "Δεν θυμάσαι;" είπε ξαφνιασμένη, εγώ κούνησα το κεφάλι μου δεξιά και αριστερά. "Ήμασταν φίλες όταν ήμασταν μικρές, όμως ένα τραγικό συμβάν συνέβη και μας χώρισε." Μου είπε. "Τι έγινε;" την ρώτησα αγχωμένη. Εκείνη κοίταξε κάτω και μετά με κοίταξε στα μάτια. "Είναι κάτι που δεν θέλω να θυμάμαι... Είχες μια υπέροχη οικογένεια, μια καταπληκτική μητέρα, έναν καλόκαρδο πατέρα και μια πολύ αστεία δίδυμη αδερφή. Εσύ με βοηθούσες πάντα όταν τα άλλα παιδιά με κορόιδευαν, ήσουν πάντα γενναία. Μια μέρα γύρισες από την παιδική χαρά και βρήκες το σπίτι σου να τυλίγεται στης φλόγες. Όλη σου η οικογένεια είχε πεθάνει σε αυτό το ατύχημα, δεν μου μιλούσες πια, δεν μιλούσες σε κανένα. Όταν ερχόμουν να σε δω ήσουν σαν κούκλα, είχες αδυνατίσει πάρα πολύ και τα μάτια σου είχαν χάσει την λάμψη τους. Ήσουν σαν υπνωτισμένη. Λίγες μέρες αργότερα, μαθεύτηκε πως δεν ήταν δυστύχημα αλλά το είχαν κάνει για να τρομοκρατήσουν την πόλη μας μια συμμορία από χειριστές μαύρης μαγείας. Όταν το έμαθες πετάχτηκες όρθια, ήταν η πρώτη φορά που σε έβλεπα να κίνησε μετά από πολλές μέρες. Σε ακολούθησα. Προχωρούσες λες και ήξερες που ακριβώς να πας, σταθερά χωρίς να μιλάς. Κατάλαβα πως πήγαινες να βρεις την ομάδα, αυτούς που σκότωσαν την οικογένεια σου, προσπάθησα να σε σταματήσω αλλά δεν μπόρεσα" σταμάτησε και σκούπισε τα δάκρυα της. Είχα μείνει άφωνη, όσο τα έλεγε αυτά εικόνες ερχόταν στο μυαλό μου. "Όταν έφτασες εκεί έσπρωξες την πόρτα και εγώ κρυβόμουν από πίσω σου. Όλοι σε κοίταξαν. Τα μάτια σου δάκρυσαν και έλαμψαν ξανά. Τσίριξες και εγώ έπεσα πίσω. Μια μπλε λάμψη κάλυψε το σώμα σου και κατέστρεψε όλο το κτίριο. Όταν όλο αυτό είχε τελειώσει σε κοίταξα και με κοίταξες στα μάτια. Έπαιρνες βαθιές ανάσες και μετά μου χαμογέλασες. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που σε είδα." Τελείωσε την ιστορία της, έκλαιγε πολύ, πρέπει να την είχα πληγώσει πάρα πολύ. 

       Σηκώθηκα και την αγκάλιασα και δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα από τα μάτια μου. Σηκώθηκε και άνοιξε το συρτάρι από το ντουλαπάκι δίπλα μας, έβγαλε μια παλιά εφημερίδα και μου την έδωσε. Έγραφε όσα μου είχε πει μέχρι τώρα. Μου έδωσε και άλλες εφημερίδες, όλες με τίτλους όπως "Ένα μικρό κορίτσι κατέστρεψε ολόκληρη ομάδα μαύρης μαγείας" ή "Η οργή του μικρού κοριτσιού". Είχα θυμηθεί τα περισσότερα από όσα είχαν γίνει. Την αγκάλιασα σφιχτά. "Συγγνώμη..." Της είπα με δάκρυα στα μάτια. "Είσαι μάγισσα τώρα ε; Είμαι τόσο περήφανη" μου είπε. Την αφίσα από την αγκαλιά μου και της χαμογέλασα, μετά της έδειξα το σημάδι από το Fairy Tail που είχα στο στομάχι μου. Εκείνη έμεινε άφωνη. Μιλούσαμε μέχρι αργά, για διάφορα θέματα. Μέχρι που σηκώθηκε και με τράβηξε από το χέρι. Έτρεχε για λίγη ώρα και σταμάτησε μπροστά από ένα καμένο σπίτι. "Αυτό είναι" μου είπε και το έδειξε με το χέρι της. Εγώ χαμογέλασα και κοίταξα κάτω, αμέσως μετά έβγαλε μια εικόνα από την τσέπη της και μου την έδωσε. Ήμουν εγώ, η δίδυμη αδελφή μου, ο μπαμπάς και η μαμά μου και εκείνη, την ακούμπησα στο στήθος μου. "Ξέρω πως πρέπει να φύγεις, αλλά να ξέρεις πως θα είμαι πάντα εδώ για εσένα." Μου είπε και μου χαμογέλασε, "Μμ-χμ, θα σε επισκέπτομαι συχνά από εδώ και πέρα." Της είπα και την αγκάλιασα. Ήταν ώρα να φύγω. 

      Έτσι λοιπόν πήρα το τρένο και γύρισα πίσω στην Magnolia. Ένιωθα ανακουφισμένη που τελικά θυμήθηκα τα πάντα. Έφτασα στο σπίτι και όλοι κοιμόντουσαν. Εγώ μπήκα και έκανα ένα ζεστό μπάνιο και κοιμήθηκα. Νέα μέρα ξημερώνει σκέφτηκα.

Κεφάλαιο δεκαπέντε (παλιοί αλλά καλοί, νέοι αλλά ωραίοι)

       Το πρωί ξύπνησα αργά, έτσι όταν σηκώθηκα και πήγα στο σαλόνι είδα την Lucy που ετοιμαζόταν να φύγει. “A ήρθες!” μου είπε ξαφνιασμένη. “Ναι, καλημέρα” της είπα και χαμογέλασα. Αυτή πήγε να ξανά μπει στο σπίτι για να με βοηθήσει να ετοιμαστώ. “Όχι, όχι... Πήγαινε εκεί που έχεις να πας, θα ετοιμαστώ μόνη” είπα και της ξανά χαμογέλασα. “Θα είμαι στο Fairy Tail” μου είπε και μου έκλεισε το ένα μάτι. Εγώ χαμογέλασα ξανά και της  χαιρέτησα. Μόλις η πόρτα έκλεισε το χαμόγελο μου εξαφανίστηκε. Το χθεσινό γεγονός γυρνούσε στο κεφάλι μου. Κοίταξα κάτω και ξεφύσησα. Κοίταξα πάνω αποφασισμένη. Μετά πήγα να ετοιμαστώ. Έβαλα τα κλασικά μου ρούχα και έπιασα τα μαλλιά μου σε κοτσίδα. Έφαγα ένα tost και ετοιμάστηκα να φύγω. Στον δρόμο οι άνθρωποι ετοίμαζαν τα πράματα για το αυριανό φεστιβάλ. Κοιτούσα γύρο μου χαρούμενη, τι όμορφη εικόνα! Έφτασα στην ομάδα και άνοιξα τις πόρτες διάπλατα. 
       "Καλημέρα!" φώναξα σε όλους και αυτοί ανταποκρίθηκαν με καλημέρες, χαιρετισμούς, καλωσορίσματα και άλλα. Πλησίασα το τραπέζι που καθόταν ο Gray, η Erza, η Lucy, η Wendy και ο Natsu. Κάθισα δίπλα στον Natsu και κοκκίνισα λίγο. "Ο, που είναι η Hitomi;" ρώτησα ξαφνιασμένη. Εκείνοι κοίταξαν γύρο τους. "Αμ, δεν είναι εδώ.." είπε ο Gray. "Ναι το κατάλαβα" του είπα ειρωνικά. "Γιατί δεν πας να την ψάξεις;;;" τον ρώτησα σηκώνοντας το ένα μου φρύδι και χαμογελώντας. Εκείνος κοκκίνισε ελαφρά και σηκώθηκε. Έβαλα τα χέρια μου στο κεφάλι μου, "αποστολή εξετελέσθει
" είπα μέσα από τα δόντια μου και έκλεισα τα μάτια μου ανακουφισμένη. "A, τι έγινε χθες;" με ρώτησε ο Natsu και εγώ αμέσως γύρισα και τον κοίταξα. Δεν ήθελα να μιλήσω για αυτό το θέμα και έτσι κοίταξα το πάτωμα. "Τίποτα" απάντησα δισταχτικά. "Τα μάτια σου δεν λένε το ίδιο" μου απάντησε. Εγώ τον κοίταξα ξαφνιασμένη με τα μάτια μου ορθάνοιχτα. Έψαχνα για δικαιολογία, κοίταξα γύρο μου και ένιωσα κάτι να λείπει. Πετάχτηκα όρθια και πλησίασα την Levy. "Ει Levy... Που είναι ο Gajeel;" την ρώτησα. "A έφυγε πριν λίγο είπε πως θα πάει για εξάσκηση στο βουνό" μου απάντησε και χαμογέλασε. Μα τι γλυκιά κοπέλα σκέφτηκα. Γύρισα πίσω στο τραπέζι που καθόμουν, "εγώ φεύγω τώρα, θα πάω με το Gajeel να-" πήγα να τους πω μα το βλέμμα του Natsu με διέκοψε. "για... Εξάσκηση... Στο βουνό" τους είπα δισταχτικά. "Αν δεν θες να μας πεις τότε απλά πες το." Μου είπε με σταυρωμένα τα χέρια. "Ένταξη, λοιπόν φεύγω, τα λέμε!" Είπα και έτρεξα έξω. Oυφ! Ευτυχώς, είπα στον εαυτό μου και ξεκίνησα. Από όσο ήξερα τον Gajeel ήμουν σίγουρη πως θα πήγαινε με τα πόδια και έτσι ξεκίνησα να τρέχω. Για αρκετή ώρα προσπερνούσα άγνωστους ανθρώπους και είχα αρχίσει να κουράζομαι, μέχρι που είδα έναν τύπο στα μαύρα να περπατάει χαλαρός. "Gajeel!!!" Φώναξα και αυτός αμέσως γύρισε να κοιτάξει ποιος τον φώναζε "Τι κάνεις εσύ εδώ;" με ρώτησε. “Επιτέλους σε βρήκα..." Είπα αναπνέοντας βαριά. Μετά από λίγο σηκώθηκα και τον κοίταξα. "Να έρθω μαζί σού;" τον ρώτησα και του χαμογέλασα γλυκά. "Όχι." Μου απάντησε και συνέχισε να περπατάει, εγώ τον ακολούθησα, "γιατί...;" του είπα και του γκρίνιαζα στεναχωρημένη. Εκείνος δεν απάντησε. "Ένταξη, τότε θα έρθω" χαμογέλασα. "Tς, ήμουν σίγουρος" απάντησε. 
       Περπατούσαμε αργά χωρίς να μιλάμε, "φτάσαμε;" του ξανά είπα και γκρίνιαξα κουρασμένη. "Σε λίγο" μου απάντησε και συνέχισε να περπατάει. Ο Gajeel ήταν ποιο δυνατός από εμένα, πάντα τον θαύμαζα, ακόμα και αν δεν ήμουν μαζί του περισσότερο από μια μέρα ένιωθα έναν ισχυρό δεσμό μαζί του. "Gajeel... Η Levy μου είπε πως πριν μπεις στο Fairy Tail ήσουν μέλος μιας σκοτεινής ομάδας." Ήθελα να μάθω περισσότερα πράγματα για εκείνον αν και ήξερα πως θα τον έφερνα σε δύσκολη θέση. "Ναι" μου απάντησε, εγώ τον κοίταξα ξαφνιασμένη ακόμα και αν ήξερα την απάντηση. "Γιατ-" πήγα να ρωτήσω αλλά με διέκοψε. "Όταν σε γνώρισα, ήμουν ήδη στην ομάδα τους." Μου είπε και κοίταξε κάτω. "Ο Δράκος μου ήξερε τον δράκο σου, για αυτό σου μίλησα" συνέχισε, αυτό δεν το περίμενα, δεν συνέχισα να τον ρωτάω. "Τι έγινε εχθές;" με ρώτησε αποφασιστικά, "ε;" τον ρώτησα, νόμιζα πως είχα ξεφύγει από αυτήν την ερώτηση, αλλά φαίνεται είχα κάνει λάθος. "Χθες πήγες να 'ανακαλύψεις' το παρελθόν σου... Λοιπόν τι έγινε;" με ρώτησε "T-τίποτα" είπα δισταχτικά, προχωρούσα από πίσω του οπότε δεν μπορούσε να δει το πρόσωπο μου. "Χμ..;;" ψιθύρισε. Μετά από αυτό δεν συνέχισα να του μιλάω. "Ένα μικρό κορίτσι καταστρέφει μια ομάδα μάγων μαύρης μαγείας;" μου είπε. Διάβαζε την σκέψη μου; "Πως το ξέρεις" τον ρώτησα και δεν πήρα απάντηση, "ΠΩΣ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ!;"τον ξανά ρώτησα, μου είπε πως ήταν σε ομάδα μαύρης μαγείας πριν με γνωρίσει και τώρα μου λέει πως ξέρει τι έγινε εκείνη την νύχτα! Εκείνος σταμάτησε να περπατάει και γύρισε και με κοίταξε. "Μην ανησυχείς, όλοι όσοι είχαν κάνει κακό στην οικογένεια σου έχουν πεθάνει" μου απάντησε. Ανακουφιστικά αλλά ακόμα περίμενα να ακούσω την απάντηση του. Ένιωσα λίγες ενοχές που σκέφτηκα με τέτοιο τρόπο για τον μεγάλο μου 'αδελφό'. "Συγγνώμη" του είπα και κοίταξα κάτω, μετά από αυτό δεν μιλούσαμε καθόλου.

      "Φτάσαμε" μου είπε και έδειξε με το δάχτυλο του που έναν καταρράχτη. "Εδώ θα κάνουμε προπόνηση;" τον ρώτησα ξαφνιασμένη. Εκείνος δεν μου απάντησε. Κάθισε κάτω και με κοίταξε. Για λίγη ώρα καθόμουν και κοιτούσα το πρόσωπο του, που έδειχνε συγκεντρωμένο, είχε κλίση τα μάτια του και καθόταν με σταυρωμένα τα πόδια (στιλ γιόγκα). “Τι περιμένεις;” με ρώτησε ανοίγοντας το ένα μάτι του και ρίχνοντας μου μια θυμωμένη ματιά. Αμέσως πετάχτηκα και του χαμογέλασα. κάθισα δίπλα του και άρχισα να αυτοσυγκεντρώνομαι. “Τι κάνεις;” με ρώτησε με βαριά φωνή. “Τι κάνω;” τον ρώτησα και τον κοίταξα ξαφνισμένη. “Για τι κάθισες; Dragon slayer του νερού δεν είσαι ; Πάνε στον καταρράχτη.” Μου είπε χωρίς να κουνηθεί ούτε ένα χιλιοστό. Τον κοίταξα ξαφνισμένη με τα μάτια μου ορθάνοιχτα για λίγα λεπτά. Ένιωσα ένα μικρό αεράκι να χτυπάει το πρόσωπο μου χαϊδεύοντας το. Αμέσως άνοιξε τα μάτια του και με κοίταξε. “Τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω;” τον ρώτησα λίγο δειλά. Εκείνος δεν απάντησε άφησε ένα απαλό ‘χμ’ και δεν συνέχισε να μου μιλάει. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ξανά πάει για εξάσκηση, και ειδικά σε καταρράχτες! Σηκώθηκα όρθια και κοίταξα αποφασιστικά τον μεγάλο και δυνατό καταρράχτη. Πλησίασα αποφασισμένη και μπήκα σιγά σιγά στο νερό. “AAAA…” φώναξα, το νερό ήταν παγωμένο, ένιωθα δυο ψυχρά χεριά να αρπάζουν τα πόδια μου και να τα τραβάνε μέσα. Πήρα βαθιά ανάσα και ξεκίνησα. Σιγά σιγά ένας μεγάλος μπλε κύκλος με περικύκλωσε, δεν ήμουν σίγουρη τι έκανα αλλά προσπαθούσα. Έσφιξα τις γροθιές μου και ο κύκλος έγινε μεγαλύτερος. Τα μαλλιά μου ανέμελα στον αέρα και το σώμα μου σταθερό. Μετά από λίγο μια μεγάλη λάμψη κάλυψε το σώμα μου. Χαλάρωσα τις γροθιές μου και ανέπνευσα βαριά. “Καθόλου άσχημα” μου είπα ο Gajeel και μου χάρισε ένα ειρωνικό χαμόγελο. Η τεχνική που είχα κάνει πριν λίγα δεύτερα ήταν για να εξασκήσεις της δύναμης σου, ο δράκος μου μου είχε μιλήσει για αυτό αν και δεν το είχα χρησιμοποιήσει ποτέ μου. Ξανά πήρα την στάση μου και έσφιξα τις γροθιές μου. Ο μπλε κύκλος ξανά εμφανίστηκε, όσο πιο πολύ προσπαθούσα τόσο μεγαλύτερος γινόταν. Μια ακόμα λάμψη αγκάλιασε το σώμα μου. “Renu-chan;” άκουσα μια φωνή με ηχώ άνοιξα απότομα τα μάτια μου και ο κύκλος και η λάμψη είχαν εξαφανιστεί. Πήρα μια βαθιά ανάσα και ένιωσα τα πόδια μου αδύναμα, γονάτισα και νερό έβρεξε το κουρασμένο μου σώμα. “Κουραστικές κιόλας;” άκουσα την φωνή του Gajeel. Γύρισα και τον κοίταξα θυμωμένη. 

       Λίγες ώρες μετά αφού είχα δοκιμάσει νέες τεχνικές και στάσεις που μου έμαθε ο Gajeel, ένιωθα αναζωογονημένη και σχεδόν καθόλου κουρασμένη. Ο ήλιος μόλις που είχε αρχίσει να φεύγει και τότε ήταν που είδα μια σκιά να καλύπτει το πρόσωπο μου. Γύρισα και είδα τον Gajeel να με κοιτάει με χαμόγελο. Με πλησίασε και μου χάιδεψε το κεφάλι. “Πολύ καλή δουλειά για σήμερα” μου είπε και χάιδεψε το κεφάλι μου. Για λίγα δευτερόλεπτα έψαχνε στην τσέπη του και άμεσος έβγαλε ένα λαμπερό κολιέ, μου έπιασε το χέρι και το άφησε στην ζεστή παλάμη μου. Το κοιτούσα για αρκετή ώρα, ήταν φανταχτερό και είχε πάνω ένα πετράδι σε σχήμα καρδιάς. Ένιωσα την καρδιά μου να πονάει λίγο. “Τι είναι αυτό;” τον ρώτησα με την πιο σοβαρή μου φωνή. Γύρισε το κεφάλι του, δεν ήθελε να μου απαντήσει. “Μου χρωστάς εξηγήσεις!” του φώναξα και αυτός με κοίταξε. Έδειχνε λίγο λυπημένος. “Η μητέρα σου, ήταν η καλύτερη μου φίλη, την μέρα του θανάτου του της μου ζήτησε να σε προσέχω και να σου δώσω αυτό το κολιέ. Υποσχέθηκα να πάρω εκδίκηση αλλά με είχες προλάβει. Την μέρα εκείνη σε έβλεπα να χάνεις τον εαυτό σου. Όσο και αν το ήθελα όμως δεν μπόρεσα να σε σταματήσω. Ο δράκος σου ήξερε τον δράκο μου, αν και εγώ δεν τον είχα γνωρίσει. Έμαθα πως ήσουν Dragon slayer την μέρα που με “γνώρισες”. Δεν μπόρεσα να σε προστατεύσω...” Είπε κοιτώντας το πάτωμα, δεν ήθελα να ακούσω άλλη λέξη. Τον αγκάλιασα σφιχτά, ένιωσα το ζεστό του σώμα και την καρδιά του να χτυπάει δυνατά. Λίγα δευτερόλεπτα μετά τον αφίσα και ακούμπησα με το χέρι μου τον ώμο του και του χαμογέλασα. “Καλύτερα να γυρίσουμε πριν νυχτώσει” του είπα.

       Προχωρώντας ένιωθα το φως του ηλίου να χάνεται σιγά σιγά. Για να πω την αλήθεια μου είχαν λείψει πολύ όλοι τους. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έγινα μέλος αλλά νιώθω πως είμαστε οικογένεια. “Ει, Gajeel…” Ψιθύρισα ντροπαλά. “Τι είναι;” με ρώτησε χωρίς να με κοιτάξει και συνέχιζε να περπατάει με σταθερό ρυθμό. “Αύριο έχει φεστιβάλ έτσι;” τον ρώτησα και εκείνος έμεινε έκπληκτος. “Δεν έχω ξανά πάει…” Συνέχισα, προσπαθούσα να τον κάνω να με λυπηθεί… “Πάνε με τους άλλους.” Μου απάντησε και γύρισε το κεφάλι του από την άλλη μεριά. “Έλα… Θα πω και στην Levy να έρθει!” Είπα με μια ειρωνεία στο βλέμμα. Εκείνος κατάπιε και τα μάγουλα του έγιναν λίγο ροζ. Η Levy ήταν μια από τις λίγες του αδυναμίες και νομίζω πως και εκείνης της αρέσει. Πρέπει να κάνω κάτι με αυτούς τους δυο. Χάχα, γέλασα από μέσα μου. Η κουβέντα συνέχισε για αρκετή ώρα και εγώ τον πείραζα ειρωνικά προσπαθώντας να τον κάνω να καταλάβει καλύτερα τα αισθήματα του. Πριν καλά καλά το καταλάβω η ώρα είχε περάσει και είχαμε φτάσει έξω από το κτίριο Fairy Tail. 

       Ήταν λίγο περίεργο… Δεν ακουγόταν τίποτα από μέσα και εγώ ανησύχησα, έτρεξα και άνοιξα τις τεράστιες πόρτες που στεκόντουσαν καμαρωτές, είδα μόνο την Mira και να σκουπίζει τριγύρω. Η Mira ήταν πάντα στο Fairy Tail. Είναι μια από τις πιο ισχυρές μάγισσες της ομάδας μας αλλά δεν χρησιμοποιεί την πανίσχυρη δύναμη της τόσο συχνά λόγο του ότι έχει χάσει την μικρή της αδελφή σε μια αποστολή. “Mira!;” Φώναξα αναπνέοντας βαριά. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Άκουγα το καρδιοχτύπι μου σαν πυροβολισμό μέσα μου. “A! Ήρθατε…” Μου είπε και μου χαμογέλασε. Ήταν τόσο ήρεμη που με έκανε να ηρεμήσω και εγώ λίγο. “Που είναι όλοι; Έγινε κάτι;” την ρώτησα, είχα αγωνία να ακούσω την απάντηση τις. “Aαα… Άκουσα πως ο Natsu ζήτησε από τον Laxus να παλέψουν και μαζεύτηκαν όλοι στην πλατεία…” Μου απάντησε και συνέχισα να σκουπίζει. Laxus, ένα όνομα “μύθος” για εμένα. Δεν του είχα μιλήσει ποτέ. Είναι ο εγγονός του Master και έτσι είναι πάρα πολύ ισχυρός.
       Φοβήθηκα λίγο για το τι θα γίνει στον Natsu και έτσι η καρδία μου ξανά άρχισε να χτυπάει σαν τρελή. Γύρισα και άρχισα να τρέχω, έσπρωξα δυνατά τον Gajeel προσπερνώντας τον και συνέχισα να τρέχω. “Συγγνώμη.” “Με συγχωρείτε...” “Συγγνώμη;!” φώναζα καθώς έτρεχα προσπαθώντας να προσπεράσω τους ανθρώπους που μου φαινόντουσαν εμπόδια. Μόλις έφτασα στην πλατεία είδα ένα τσούρμο άτομα σε σχήμα κύκλου. Τους έσπρωξα λίγο για να μπω μπροστά και είδα τον Natsu και απέναντι του ένα ξανθό μεγαλόσωμο τρομαχτικό τύπο να τον κοιτάει. Αγριοκοίταζαν ο ένας τον άλλον, τίποτα παραπάνω. Ξαφνικά ο ξανθός τύπος με το όνομα Laxus ξεκίνησε την μάχη, κεραυνοί βροντούσαν γύρο από το σώμα του και αυτός στεκόταν σταθερός χωρίς να κουνιέται. Ο Natsu γέμισε την παλάμη του με φωτιά και ετοιμάστηκε. Έτρεξε κατά πάνω του προσπαθώντας να τον χτυπήσει αλλά ο Laxus απέφευγε όλες τις βολές του. Και ξαφνικά ένιωσα ένα παγωμένο σώμα να με ακουμπάει, η πρώτη μου σκέψη ήταν ο Gray αλλά τελικά έκανα λάθος. Γύρισα και κοίταξα, ήταν η Hitomi. Μου χαμογέλασε και με χαιρέτισε κουνώντας το χέρι της. Προτού προλάβω καν να τις απαντήσω ένιωσα κάτι να σπρώχνει πίσω από την Hitomi και αμέσως γύρισα. Εκείνη σκόνταψε λίγο και το πρόσωπο της γεμάτο θυμό γύρισε και κοίταξε την ψιλή κοπέλα που τόσο απεχθάνεται. Τα μάτια τους αντίκρισαν το ένα το άλλο και ένιωσα μια σπίθα να πετάγεται. “ΠΡΌΣΕΧΕ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ!” φώναξε η Hitomi στην Juvia. “Η Juvia δεν φταίει που είσαι τόσο κοντή!” Απάντησε η Juvia με μονότονη φωνή. Ούπς… Μόλις χτύπησες νεύρο, σκέφτηκα. Η Hitomi έκανε ένα βήμα πίσω έτοιμη για μάχη. Πολύ ωραία, 2 σε 1, ξανά σκέφτηκα. Προτού η Hitomi προλάβει να κουνηθεί τρία τεράστια “πλοκάμια” νερού την περικύκλωσαν και την έκλεισαν μέσα τους. Χωρίς δευτερόλεπτο να περάσει η Hitomi είχε παγώσει και καταστρέψει την υδάτινη φυλακή. Έσταζε νερό από πάνω έως κάτω. “Τέλεια, τώρα είμαι μούσκεμα από το νερό σού!” Είπε και πήρε ένα ύφος αηδίας. Λίγα μόλις δευτερόλεπτα πέρασαν και η Hitomi είχε βάλει το χέρι της στο πάτωμα και έχει παγώσει τα πόδια της Juvia. “Χμμ” είπε με σηκωμένο το φρύδι και ένα μικρό χαμόγελο. Αμέσως μετά γύρισε την πλάτη και έφυγε. Η Juvia έσπασε τον πάγο και έτρεξε από πίσω της. “Μην αγνοείς την Juvia!” Και όλα αυτά μέσα σε μισό λεπτό. Γύρισα το κεφάλι μου έκπληκτη για να δω τι είχε γίνει τελικά με τον Natsu. Όταν γύρισα είδα τον Natsu πεσμένο στο πάτωμα και ο Laxus να τον κοιτάει από πάνω με βλέμμα ειρωνικό. Ο Laxus έφυγε και μαζί του και οι τριγύρω άνθρωποι. Εγώ έμεινα όρθια να τον κοιτάω. Δεν κουνιόταν, είχε πληγές στο σώμα του και εγώ σιγά σιγά πλησίασα να τον βοηθήσω. 

       “Είσαι ξεροκέφαλος” Του είπα και του άπλωσα το χέρι μου για να τον βοηθήσω να σηκωθεί. Τα μάγουλα του κοκκίνισαν λίγο και έπιασε το χέρι μου. Τον βοήθησα να σηκωθεί και περπατήσαμε μέχρι την ομάδα. Άνοιξα τις πόρτες και είδα τον Master στην γιγάντια του μορφή να κοιτάει εξοργισμένος. “Natsu…” Είπε με φωνή σαν θυμωμένο λιονταριού που μόλις του έκλεψαν το φαγητό του. Ο Natsu του έντυσε ένα αθώο χαμόγελο και έτρεμε από τον φόβο του. Η αλήθεια ήταν πως στην πλατιά ο Natsu και ο Laxus κατέστρεψαν πολλά πράγματα για το αυριανό φεστιβάλ που τόσο περίμενα. Ένιωθα λίγες ενοχές, χωρίς λόγο, τον λυπήθηκα. “Εμ, εμ…” είπα και τον κοίταξα. Τα μάτια του master έστραψαν καθώς γυρνούσε να με κοιτάξει. “Θ-θα θα το κανονίσω εγώ...” Είπα καθώς έτρεμα από τον φόβο. Ο Master επέστρεψε στην κανονική του μορφή και έκλεισε τα μάτια του καθώς σκεφτόταν. “Δεν μπορείς να κάνεις κάτι” μου απάντησε. Εγώ του χάρισα ένα χαμόγελο που από μόνο του έλεγε ‘μην με υποτιμάς’ και έτρεξα έξω. 

       Ο Gajeel μου έμαθε μια νέα τεχνική που εκτός από ανθρώπους μπορώ να επαναφέρω πράγματα στην αρχική τους μορφή. Ακόμα και αν δεν ήξερα αν θα τα καταφέρω έπρεπε να προσπαθήσω. Όταν έφτασα στην πλατεία σήκωσα τα μανίκια μου και έπιασα δουλειά. Δεν ήταν πολλά πράγματα σπασμένα. Μετά από αρκετές ώρες που είχα τελειώσει έπεσα στα γόνατα εξουθενωμένη. Για λίγα λεπτά έμεινα στο πάτωμα και ανέπνεα βαριά. Λίγη ώρα μετά σηκώθηκα επάνω και ξεκίνησα να περπατάω. Όταν έφτασα στο κτίριο άνοιξα σιγά σιγά την πόρτα για να μην ξυπνήσω κανένα. Μόλις άνοιξα το φως, άνοιξα τα μάτια μου και είδα ένα πρόσωπο να με άγριο κοιτάζει. Τσίριξα με όλη μου την δύναμη και έπεσα κάτω κατά τρομαγμένη. Όταν κατάλαβα πως ήταν η Lucy σήκωσα το κεφάλι μου. “Ανησύχησα πάρα πολύ!” μου φώναξε. “Κάλυψες τον Natsu μετά από τόσο κουραστική μέρα που είχες;! Έχεις φάει κάτι όλη την μέρα!;” συνέχιζε να μου φωνάζει. Ένα απαλό γουργουρητό ακούστηκε από την κοιλιά μου και εγώ χαμογέλασα και έξυσα το κεφάλι μου. Αμέσως μετά γελάσαμε και οι δυο μαζί.